Ιδιαίτερη συγκίνηση και πικρή ειρωνεία προκαλεί το γεγονός ότι απεβίωσε η Ευγενία Γιαννούτσου, μία εκ των δύο ιδιοκτητριών της «Βίλας Πατσούκα», λίγες ημέρες μετά την έναρξη της διαδικασίας εξέτασης του χαρακτηρισμού της ως διατηρητέας ή μη, από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων ΑΜΘ του ΥΠΠΟ.
Η αείμνηστη Ευγενία Γιαννούτσου, το γένος Πατσούκα, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1926. Από το 1940 έως το 1944 έζησε με την οικογένειά της στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές. Μετά την επιστροφή της στην Αλεξανδρούπολη εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος από το 1951 έως το 1971. Ήταν παντρεμένη με τον Γιώργο Γιαννούτσο και μητέρα δύο παιδιών. Έτσι συνδέθηκε με δύο οικογένειες της πόλης, που άφησαν ανεξίτηλα τα ονόματά τους στην τοπική ιστορία.
Η Ευγενία Γιαννούτσου υπήρξε μία καλλιτεχνική φύση, με κατεύθυνση στην τέχνη του κολάζ και την κεντητική. Με το κολάζ ασχολήθηκε για πρώτη φορά το 1939, ωστόσο πιο συστηματικά μετά τη συνταξιοδότησή της, από το 1999 και έπειτα. Οι συνθέσεις της παρουσιάστηκαν σε ομαδικές εκθέσεις του Εικαστικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αλεξανδρούπολης, καθώς και σε μία ατομική έκθεση στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης (τότε Σύλλογο Αρχαιοφίλων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Νομού Έβρου).
Η ζωγράφος και μέλος ΕΕΠ του ΠΤΔΕ του ΔΠΘ, Μαριάννα Παυλίδου στην εισαγωγή του ειδικού τεύχους αφιερωμένου στην εκλιπούσα, με τίτλο «Κόσμοι μαγικοί από γραμματόσημα», αναφέρει χαρακτηριστικά:
«…Η καλλιτέχνις ανακαλύπτει και αξιοποιεί τις τελείως διαφορετικές ιδιότητες που περιέχουν οι εικόνες των γραμματοσήμων. Απομονώνει τις καθαρά εικαστικές τους αξίες, όπως είναι τα χρώματα, τα σχήματα, οι αποχρώσεις, οι τόνοι κ.ά., και “αποδομώντας” την υπάρχουσα εικόνα δημιουργεί άλλες, καινούργιες, που ανταποκρίνονται σε εκείνες που θέλει να συνθέσει… Για την πραγματοποίηση ενός έργου αρχικά συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός γραμματοσήμων, τα οποία στη συνέχεια κόβονται σε μικρά κομματάκια και ταξινομούνται ανά χρώμα. Στα χέρια της τα μικρά αυτά κομμάτια χαρτιού μεταμορφώνονται σε δέντρα, βουνά, καράβια, εκκλησίες, με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο. Παρ’ όλο που ήταν αυτοδίδακτη, διέθετε ένα γνήσιο εικαστικό ένστικτο, ιδίως ως προς το χρώμα…».
Ακολουθούν κάποια από τα έργα της. Το πρώτο, με τίτλο «Ο αιώνας που φεύγει – ο αιώνας που έρχεται», αφηγείται τα γεγονότα που έζησε.
Στην επάνω αριστερή πλευρά απεικονίζονται ο στρατός που πολεμά στα βουνά της Ηπείρου, οι Ηπειρώτισσες που τον βοηθούν, οι πρόσφυγες που φεύγουν με το τρένο και τα χωριά που καίγονται. Στο κέντρο δεσπόζουν νεκροταφεία, η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ και το περιστέρι της Ειρήνης.
Η μορφή που κυριαρχεί είναι ο Ερμής, ο οποίος, πετώντας προς τη Δύση, μεταφέρει στα χέρια του την υδρόγειο σφαίρα με τη μορφή της Ελλάδας, υπενθυμίζοντας ότι η χώρα υπήρξε κοιτίδα πολιτισμού και τονίζοντας την προσφορά της στον αιώνα που πέρασε. Στη δεξιά πλευρά του έργου απεικονίζεται μία ευτυχισμένη οικογενειακή στιγμή, με την ευχή, στον αιώνα που έρχεται, να ζήσουμε ένα καλύτερο αύριο.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της εκλιπούσας.
Κατερίνα Κάλτσου
