Ξημέρωσε ηλιόλουστη Κυριακή, σημάδι ότι το μεσημεριάτικο μπάνιο στη θάλασσα ήταν απαραίτητο το ίδιο απαιτούσε και το τηλεφώνημα, ενός καλού φίλου που μας καλούσε οικογενειακά να πάμε σε μια πλαζ για δροσιστικό κολύμπι.
Την ώρα που ξυπνάς Κυριακάτικα το πρωί, ένα επίμονο τηλεφώνημα φίλου για επίσκεψη σε Αλεξ/πολίτικη παραλία, δεν έχεις και πολλές αντιστάσεις.
Σκέπτεσαι ότι μια βουτιά, ένα ξαλάφρωμα στο θαλάσσιο νερό, δεν είναι κακή ιδέα, δεδομένου του γεγονότος ότι τις καθημερινές όλο έχεις να κάνεις με ασχολίες σπιτιού, με αργοπορημένα ψώνια και με οικονομικά τρεξίματα σε τράπεζες και εφορίες.
Ενώ την Κυριακή έχεις όλο τον καιρό με πολλές ώρες για να απολαύσεις ένα μπάνιο.
Και έτσι κάπως σκεφθήκαμε και βρεθήκαμε με τη γυναίκα μου στο αυτοκίνητο του φίλου που με τη σύζυγό του κι αυτός, μας περιμένανε για ακτή πιο πέρα από Δίκελλα και Αγία Παρασκευή Μάκρης σε οργανωμένη παραλία.
Στην αρχή της διαδρομής προς τη θάλασσα δεν μας νευρίασαν ούτε τα φανάρια μέχρι τη Χηλή, ούτε καν η σατανική κυκλική παράκαμψη της πλατείας Μάρκης, ούτε τα στενωπά σπειρωτά σοκκάκια του κεντρικού δρόμου του συνοικισμού που έμοιαζαν με δαιδαλώδη λαβύρινθο, έτοιμος να χυμίξει πάνω σου ένας εκτινασώμενος Μινώταυρος από το καλντερίμι στην αιφνιδιαστική στιγμή, ούτε μετά μέχρι τα ΚΑΑΥ των Στρατιωτικών που έπρεπε να κόψεις ασμούθιο για να βρεθείς στην Αγία Παρασκευή και ούτε ακόμα να οδηγήσεις με τρόπο αλπινικού “ΣΛΑΛΟΥΜ” παρακάμπτοντας τα σταθμευμένα οχήματα στη μικρή πλατειούλα της εκκλησίας.
Αλλά πάλι ποσώς απογοητεύεσαι. Διότι στη διαδρομή για μια καλή οργανωμένη πλαζ, πιο μακριά, έχεις την προσμονή της διασκέδασης και ενός απολαυστικού μπάνιου.
Αφού, λοιπόν, προχωρήσαμε αρκετά από την παράλληλη με την ακτή, ασφαλτολουρίδα του δρόμου, παρκάραμε κάπου στη μέση του πουθενά, κοντά στην παλιά εγκατάσταση του κυλικείου του Δήμου, περιοχή σχεδόν τέρμα με εξοχικό κέντρο υποδοχής λουομένων.
Φορτωθήκαμε σάκους με πετσέτες, ψάθες, αντηλιακά και άλλα χρειώδη, θεωρώντας ότι είναι ώρα να νοικιάσουμε ξαπλώστρες βγάζοντας τα παπούτσια, αφού με το μαγιό είχαμε μείνει από την πρώτη ανίχνευση πιο μπροστά σε αναζήτηση παραλίας της αρεσκείας μας.
Διαπιστώσαμε ότι τότε πλέον αρχίζει η χαρά του αναστενάρη, για κάθε καθυστερημένο λουόμενο.
Διότι καμιά ξαπλώστρα δεν υπήρχε αδειανή, αλλά ώσπου να συμβιβαστούμε με την προοπτική του απλώματος πετσέτας κάτω από τον ήλιο άνευ ομπρέλας, θα διασχίζαμε τουλάχιστον τρεις φορές την παραλία πάνω κάτω, μήπως και αδειάσει κάτι και ίσως φανούμε “κωλόφαρδοι”.
Ενόσω οι λουόμενοι θα μας κοιτάζανε υπομειδιώντας με το παράδοξο θέαμα που αφειδώς τους προσφέραμε, η περισυλλογή μας ενδέχεται να διακοπεί αιφνιδίως από τυχόν βρεγμένο μπαλάκι της ρακέτας που θα μας πετύχαινε αν τυχόν ξεγελαστούμε και λοξοδρομήσουμε προς τη δροσερή, βρεγμένη άμμο δίπλα στο κύμα.
Θυμήθηκα τότε τα λόγια που μου είπε κάποτε, ένας φίλος κάτοικος της Μάκρης, ότι μόνο στις παλιές καλές εποχές της δεκαετίας του ’80, αυτό το τμήμα του αιγιαλού ήταν κοινό κτήμα όλων των Αλεξ/πολιτών, Μακρινών και περιφερειακών κατοίκων.
Σήμερα διαπιστώσαμε μ’ αυτή την επίσκεψή μας ότι αποτελεί την επικράτεια των μπρατσωμένων ρακετοβόλων από την άκρη του Έβρου μέχρι τα βάθη των χωριών Ξάνθης και περιοχών αλλοδαπής, κοφτά από παραμεθόρια Βουλγαρίας και Αλβανίας.
Και υπάρχει το ενδεχόμενο, με χτυπημένο κεφάλι και καμένες πατούσες από τις άσβεστες γόπες στην άμμο, να αράξεις την πονεμένη σου ύπαρξη στον ελάχιστο χώρο που έχει απομείνει δίπλα σε κάποια από αυτές τις οικογένειες των λαζογερμανών με τα θορυβώδη τέκνα και τους θορυβοδέστερους επαρχιακούς φίλους τους.
Τα ντεσιμπέλ της αγριοφωνάρας των οποίων αποτελούν την αιτία που κανείς άλλος δεν επεδίωξε τη γειτνίαση της πετσέτας με τη δική τους.
Αλλά πόσο θα αντισταθείς στο κλασσικό πια λαζογερμανικό πρόσταγμα των λουομένων μεταναστών:
“Γιόχαν, καμ χίαρ” βγες από το “βάσερ” να φας τα κιοφτεδάκια σου!
Θα αποτολμήσεις εσύ άραγε την πρώτη βουτιά στη θάλασσα για να ξεκολλήσει από πάνω σου η βρεγμένη άμμος με την οποία ο πεντάχρονος Γιόχαν σε φιλοδώρησε στον δρόμο του προς το “κιοφτεδάκι” και το ποτήρι με το “βάσερ” της μάνας του.
Δύο μονάχα σκέψεις μας κάνανε τότε να εμβαπτιστούμε σ’ όλο το λασπώδες αυτό πράγμα που απλωνόταν μπροστά μας.
Η πρώτη ήτανε ότι είχαμε ήδη κάνει πολύ κόπο για να φθάσουμε εδώ και η δεύτερη ότι όλοι οι άλλοι που τώρα χουζούρευαν στην πλαζ είχαν ήδη μπει και κανείς τους δεν έφερε εμφανή ίχνη αλλεργίας.
Στο πρώτο κιόλας βήμα μέσα στο υγρό στοιχείο αισθανθήκαμε κάτι να κολλάει στα πέλματά μας.
Ελπίζαμε να είναι απλώς φύκια, όπως ακριβώς ελπίζεις ότι αυτό που βλέπεις να επιπλέει στο κύμα δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που δείχνει και έτσι εμείς γυρίσαμε από την άλλη και ο καθένας μας έκανε ότι δεν το είδε.
Εκείνο όμως με κάποιο μυστηριώδη τρόπο μας είχε εντοπίσει στο γυρισμό μας προς τα έξω.
Λες και τσατίστηκε και θέλησε να τιμωρήσει την περιφρόνηση που του δείξαμε και σαν αιφνιδιαστική τορπίλη υποβρυχίου προσπάθησε να κολλήσει πάνω μας τη στιγμή που αναδύεσαι από το κύμα προς την ακτή, καταστρέφοντας το πλάνο της πρόσκρουσης αν επιχειρήσεις μακροβούτι.
Ευτυχώς αποφύγαμε αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα, κάποιου ασυνείδητου λουόμενου και σαν σύγχρονες Αφροδίτες αναδυθήκαμε στο γιαλό ανακουφισμένοι.
Για τις επόμενες δύο ώρες ψηθήκαμε για τα καλά στο “Καλάσνικοφ” του ήλιου στερημένοι ομπρέλας και ήταν αδύνατο να πειστείς να ξαναβουτήξεις σ’ αυτόν τον βούρκο.
Κατά τα άλλα όμως η πλαζ ήταν οργανωμένη.
Οι επόμενες ώρες που ακολούθησαν το ψήσιμο, ήταν αυτές της επιστροφής πάλι από τον ίδιο δρόμο με τα μακρινά φιόρδ, επειδή κάναμε την ηλίθια σκέψη να πάμε ρομαντικά από εκείνη τη διαδρομή και όχι παρακάπτοντας την περιφέρεια του οικισμού Μάκρης προς την Εγνατία.
Ως το βράδυ, που κατάκοποι περάσαμε την πόρτα του σπιτιού μας ανυπομονώντας να ξεπλύνουμε από πάνω μας το αλάτι της θάλασσας το οποίο έχει κάνει μοναδικό φαγουροποιό συνδυασμό με τον ιδρώτα από το αυτοκίνητο είχαμε άπειρο χρόνο να σκεφθούμε ποιοι ήταν οι ακριβείς λόγοι που δεν πήγαμε το περασμένο καλοκαίρι Κυριακή για μπάνιο.
Αλλά κυρίως πως θα γλυτώσουμε τη δεύτερη φορά από δω και πέρα.
Δόξα λοιπόν στη νεοελληνική λουόμενη νοοτροπία μας.
Ο ΣΧΟΛ-ιαστής
