Τι φταίει; Ποιος φταίει;
Φταίνε κάποιοι τρίτοι;
Όλοι παίξαμε κάποιο ρόλο.
Όλοι δεν κρατήσαμε καλά το τιμόνι.
Αφήσαμε το καράβι ακυβέρνητο.
Αφήσαμε την πόρτα κλειστή στην αγάπη.
Δεν είμασταν άξιοι να τη δεχτούμε.
Δεν είμασταν άξιοι να την καρποφορήσουμε.
Φταίξαμε και πληρώσαμε.
Φταίξαμε γιατί δε δώσαμε.
Είμασταν φειδωλοί και μαζεμένοι.
Είμασταν και μείναμε ξένοι.
Έτσι δεν κρατιέται η αγάπη.
Έτσι δε μας σώζει κανένα χάπι.
Δε θέλαμε; Δεν μπορούσαμε;
Δεν είμασταν έτοιμοι;
Μάλλον δεν προσπαθήσαμε.
Μάλλον αδιαφορήσαμε.
Παλέψαμε ή παραιτηθήκαμε;
Αγνοήσαμε τα θετικά;
Προβάλαμε τα αρνητικά;
Παίξαμε και χάσαμε.
Χάσαμε κάθε ελπίδα σωτηρίας.
Χάσαμε κάθε αχτίδα φωτός.
Δεν είμασταν καλοί παίκτες;
Δε φέραμε καλή ζαριά;
Ήταν θέμα τύχης;
Ήταν θέμα θέλησης και προσπάθειας;
Ότι κι αν ήταν δεν είχε αίσιο τέλος.
Δεν είχε μετάβαση σε ξάστερα ουράνια.
Δεν είχε χαρμόσυνη καμπάνια.
Ήταν και θα είναι ένα άδοξο παρελθόν.
Ήταν και θα είναι ένα μακρινό παρελθόν.
Τώρα μένει το παρόν.
Μένει το τώρα, το σήμερα
γιατί και το αύριο είναι άγνωστο.
“Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου”
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Ξένοι μεταξύ ξένων.
Μόνοι μεταξύ των πολλών.
Μόνοι γιατί μάθαμε στη μοναξιά.
Η μοναξιά πονάει λιγότερο
από μια σκάρτη σχέση.
Η μοναξιά καταφύγιο για την ηρεμία της ψυχής.
Η ψυχή έχει ανάγκη να γαληνέψει
και μετά κάτι άλλο να γυρέψει.
“Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
