Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζει να ταλανίζει την κυβέρνηση και να της δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στο μεταρρυθμιστικό έργο.
Δυστυχώς, όσα χρόνια κι αν πέρασαν από την ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», όπου ο Ανδρέας Μαυρογιαλούρος (ήτοι Λάμπρος Κωνσταντάρας) δήλωνε πως «Εδώ υπάρχει κάτι σάπιο! Και όπου υπάρχει σάπιο, υπάρχουν και σκουλήκια!», δεν έχουν αλλάξει και πολλά στη χώρα μας…
Η διαφθορά εξακολουθεί να υπάρχει και πιστοί υπηρέτες αυτής δεν είναι μόνο οι πολιτικοί – είναι και οι πολίτες, ας μη γελιόμαστε. Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη.
Αλλά εκείνο που με ενοχλεί πιο πολύ (φαίνεται άλλωστε και από τον τίτλο) είναι η ευκολία κάποιων να μην πράττουν το σωστό. Να γνωρίζουν πως οι πράξεις τους είναι λανθασμένες και ανήθικες, κι όμως να συνεχίζουν! Άραγε, μετά για ποιους όρκους μιλάμε;
Προσέξτε: δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς (να, σήμερα θα γίνει η ορκωμοσία των νέων υπουργών). Αναφέρομαι σε όλους όσους ορκίζονται πως θα υπηρετούν το δίκαιο, την αλήθεια ή την υγεία των πολιτών ή την ασφάλεια της πατρίδας! Κι όμως, τα μεγαλύτερα εγκλήματα έγιναν από δικηγόρους, γιατρούς και ούτω καθεξής, που διόλου δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους όρκους που έδωσαν όταν πήραν το πτυχίο τους και ανέλαβαν καθήκοντα.
Βλέπετε, ο παράς σε παρασέρνει πολύ εύκολα στον βούρκο… Και τότε γίνεσαι ανάλγητος, αναίσθητος, ασυνείδητος και ούτε που σε νοιάζει αν κάνεις το σωστό…
Έχω ακούσει ιστορίες που με κάνουν να αναρωτιέμαι και να λέω «Μα, δε θα χορτάσουν; Δεν τους νοιάζει που είναι άδικο αυτό που κάνουν;». Όχι, δυστυχώς. Ούτε φυσικά ντρέπονται για τις συνέπειες των πράξεών τους. Να αισθανθούν άσχημα, να νιώσουν τύψεις. Μπα… Ούτε καν.
Βέβαια, οφείλω να παραδεχτώ πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι (κι αλλοίμονο αν ήταν). Μην πάτε μακριά, όμως. Ο σκάρτος άνθρωπος φαίνεται από τα μικρά, από το πώς συμπεριφέρεται στην καθημερινότητά του. Αν κρατάει τον λόγο του ή αν κοροϊδεύει με ψέματα τούς άλλους. Αν σε αυτά δεν έχει φρένο, τότε όταν «το παιχνίδι χοντραίνει» σίγουρα δε θα φρενάρει πουθενά.
Κατά τ’ άλλα, όρκοι… Υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα. Κι άντε, το κατά λάθος (όταν κάποιος δε γνώριζε και έκανε κάτι από αμέλεια) το δέχομαι. Το επίτηδες όμως, με τίποτα!
