- του Δημοσθένη Δούκα
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 220 του ν.3463/2006, οι δήμοι, στο πλαίσιο μακροχρόνιων συνεργασιών τους με αντίστοιχους οργανισμούς της αλλοδαπής, μπορούν να αναπτύσσουν τις κατά νόμο πρωτοβουλίες τους για θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές τους και να προβαίνουν σε
πράξεις αδελφοποίησης των πόλεών τους, με στόχο τη μεταξύ τους προαγωγή των οικονομικών, πολιτιστικών, μορφωτικών και κοινωνικών σχέσεων, δημιουργώντας στενότερους και σε φιλικό κλίμα δεσμούς.
Σύμφωνα με την κοινή εμπειρία και τη διεθνή πρακτική, οι αδελφοποιήσεις πόλεων αποτελούν το επιστέγασμα μακρόχρονων, στοχευμένων, εθνικά επωφελών συνεργασιών.
Μια αδελφοποίηση αποτελεί μια μακροπρόθεσμη δέσμευση μεταξύ των δύο ή περισσότερων Δήμων-εταίρων και όχι μια βραχυπρόθεσμη συνεργασία. Πρέπει να μπορεί πάντα να επιβιώνει των αλλαγών της πολιτικής ηγεσίας και των βραχυπρόθεσμων δυσκολιών των εταίρων. Ένας αποτελεσματικός δεσμός αδελφοποίησης πρέπει να έχει την ιδιότητα να αντέχει στο πέρασμα του χρόνου και να μην αντικατοπτρίζει μόνο τη διάθεση που επικρατεί τις ημέρες κατά τις οποίες πραγματοποιείται η δράση .
Ο θεσμός των αδελφοποιήσεων πόλεων οφείλει να είναι απαλλαγμένος από τις εσωτερικές ιεραρχήσεις, την εντόπια δημοσιότητα και τις πιέσεις διαφόρων φορέων, που ενδεχομένως να τον αντιμετωπίζουν σαν πρόσθετο μηχανισμό πολιτικής εξυπηρέτησης, δημοσίων σχέσεων, ή ακόμη και να υποκινείται από ψυχισμό, ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, ή υπό το βάρος συγκεκριμένων γεγονότων Αντιθέτως, προϋποθέτει στρατηγικές κινήσεις και μελετημένα βήματα πριν τη σύναψη μιας σχέσης αδελφοποίησης πόλεων.
Ο ΔΗΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ έχει πραγματοποιήσει τις εξής αδελφοποιήσεις: με τον Δήμο
Μαριούπολης (1992), τον Δήμο Λακατάμιας (1994), τον Δήμο Μπουργκάς (1997), τον Δήμο
Καλύμνου (1998), τον Δήμο Σοσνόβυι Μπορ (2011), τον Δήμος Βιμπόρσκι Αγίας Πετρούπολης
(2015) και τον Δήμο Αγίας Νάπας (2025).
Τα τελευταία χρόνια η απολυταρχική, αναθεωρητική, ολιγαρχική Ρωσία στο πλαίσιο της βάρβαρης, ιμπεριαλιστικής και χυδαίας επίθεσης της, στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022, έχει ισοπεδώσει την Μαριούπολη, που από πόλη έχει μεταβληθεί πλέον σ’ ένα σωρό από ερείπια και πτώματα και το οποίο είναι ένα μείζον γεγονός εθνικής συρρίκνωσης του Ελληνισμού.
Το γεγονός ότι η Μαριούπολη υπήρξε μέχρι τώρα μια εθνοτικά ελληνική πόλη είναι κάπως λιγότερο γνωστό. Λειτουργούσε ως πολιτισμικό κέντρο για τους Έλληνες που αποτελούσαν την τρίτη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στη Νοτιοανατολική Ουκρανία μετά τους Ουκρανούς και τους Ρώσους. Το κτίριο της Ομοσπονδίας των Ελληνικών Συλλόγων της Ουκρανίας υπέστη ζημιές και λεηλατήθηκε. Η πινακίδα καλωσορίσματος της πόλης της Μαριούπολης γραμμένη στα ελληνικά καταστράφηκε. Το τελευταίο τεύχος της μηνιαίας εφημερίδας «Έλληνες της Ουκρανίας» (Эллины Украины) εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2022.
Στην πόλη της Μαριούπολης το ελληνικό στοιχείο ήταν έντονο, καθώς εκεί ζούσαν 150 χιλιάδες Έλληνες, ενώ στην περιφέρειά της υπάρχουν 29 χωριά Ελλήνων.
Το ντοκιμαντέρ του BBC «20 ημέρες στη Μαριούπολη» είναι αποκαλυπτικό και συγκλονιστικό.
Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των Ελλήνων νεκρών της Μαριούπολης, κατά την διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία. Ελάχιστοι από το Εθνικό Κέντρο, ούτε καν οι γνωστοί έμποροι της “εθνικοφροσύνης”, ενδιαφέρθηκαν να μάθουν πόσοι από τον ελληνικό πληθυσμό της Μαριούπολης έχασαν τα σπίτια τους, τις επιχειρήσεις τους και τα αγαθά τους.
Οι τοπικοί ρωσόδουλοι στον Έβρο, οι ρωσοραγιάδες, σε οιαδήποτε δημόσια η μη θέση κι αν βρίσκονται, από θεσμική ως την φαντασίωση ότι είναι αρχηγοί κόμματος, υπηρετώντας την μαύρη προπαγάνδα των πουτινιστών δεν είπαν λέξη για τον Ελληνισμό της Μαριούπολης και τα πάθη του. Η «πατριωτική ευαισθησία» τους είναι κοντή. Δεν βλέπει τα εγκλήματα της αγαπημένης τους Ρωσίας. Γι’ αυτό «ποιούν την νήσσαν».
Αλλά και ο ΔΗΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ, έστω και στο πλαίσιο της αδελφοποίησής του με τον ΔΗΜΟ ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗΣ, δεν κινητοποιήθηκε σε κανένα επίπεδο. Από την ηθική δημόσια υποστήριξη έως την στήριξη των Ελλήνων της Μαριούπολης που αναζήτησαν στέγη και ασφάλεια στην Ελλάδα. Οι αδελφοποιήσεις και τα σχέδια δράσης και συνεργασιών που τις συνοδεύουν πρέπει να είναι ζωντανές, να έχουν ορατά και μετρήσιμα αποτελέσματα. Αλλιώς δεν πρέπει να υπογράφονται. Ή αν αποδειχθούν νεκρές να διαλύονται, όπως ορίζει η νομοθεσία.
Το ίδιο νεκρές είναι επίσης οι αδελφοποιήσεις του Δήμου Αλεξανδρούπολης με Δήμο Λακατάμιας (1994), τον Δήμο Μπουργκάς (1997), τον Δήμο Καλύμνου (1998), τον Δήμο Σοσνόβυι Μπορ (2011) και τον Δήμος Βιμπόρσκι Αγίας Πετρούπολης(εκτός της Αγίας Νάπας, προς το παρόν). Είναι ΝΕΚΡΕΣ και μη χρήσιμες. Γι’ αυτό πρέπει να επανεξεταστεί η συνέχεια τους ή η ενεργοποίησή τους.
Δημοσθένης Δούκας
