Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Κι όμως… Πέρασαν 40 ολόκληρα χρόνια από την μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ.
Ξεφυλλίζοντας τους τόμους της «ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΘΡΑΚΗΣ», έπεσα πάνω στις «Ελεύθερες Σκέψεις» του Σταύρου Κονδύλη. Πιο γλαφυρά δε θα μπορούσε να τα γράψει! Σας παραθέτω το άρθρο του, γραμμένο το 1995.
* * *
Συμπληρώθηκαν στις 26 Απριλίου, 9 χρόνια από την τρομακτική έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου του Τσέρνομπιλ που έσπειρε τον τρόμο και τον θάνατο, όχι μόνο στους πληθυσμούς της Ουκρανίας, αλλά και στον δικό μας ακριτικό Νομό, τον Έβρο.
Ήταν ημέρες του Πάσχα και της Πρωτομαγιάς. Και ο κόσμος είχε ξεχυθεί στις εξοχές. Και κυλιόταν στα χορτάρια, έτρωγε τα ζαρζαβατικά και τις φράουλες, χαιρόταν τον ήλιο, έπινε το γάλα αμέριμνος.
Χωρίς κανένας να ειδοποιήσει για την καταστροφή και τον θάνατο που τα σύννεφα έφεραν πάνω από τα χωριά μας και η βροχή εκείνες τις ημέρες πότισε για τα καλά την γη.
Τα νέα τα μάθαμε από τους ξένους ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Κι όταν ο κόσμος ξεχύθηκε στα Σούπερ-Μάρκετ αγοράζοντας με τις κούτες παστεριωμένο γάλα, ήταν ήδη πολύ αργά. Η ραδιενέργεια του Τσέρνομπιλ είχε μπει για τα καλά στο κορμί όλων. Ανδρών και Γυναικών. Μεγάλων και Παιδιών.
Εννέα χρόνια μετά εξακολουθώ να θεωρώ εγκληματική την αδιαφορία του κράτους να ενημερώσει και να προστατέψει τους πολίτες του.
Και 9 χρόνια μετά, ιδιαίτερα ο Βόρειος Έβρος εξακολουθεί να πληρώνει βαρύ φόρο με θανάτους από καρκίνο.
Στην Ουκρανία τα θύματα από το ραδιενεργό νέφος του Τσέρνομπιλ έφθασαν τα 125.000 άτομα. Και πολλές χιλιάδες ακόμη έχουν σειρά.
Στον Έβρο ο αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος. Γιατί οι θάνατοι από καρκίνο θεωρήθηκαν συνήθη περιστατικά.
Όπως και οι άλλες μόνιμες βλάβες από τύφλωση, ασθένειες των οστών, στειρότητα, κλπ.
Ίσως η επιγραφή στο μνημείο των νεκρών στο Κίεβο να τα λέει όλα: “Στους Νεκρούς – στους Ζώντες – στους Αγέννητους”.
* * *
Ανατριχιαστικός, μα και αληθινός όπως πάντα ο Σταύρος Κονδύλης.
