Κοριτσάκια σε άλλες εποχές
πότε πότε γυρνάμε στο χτες
και μας πλημμυρίζουν αναμνήσεις
από τα γεγονότα εκείνης της ζήσης.
Όταν με την ποδιά και την κορδέλα
το μόνο μας πήγαινε έλα
ήταν σπίτι, σχολείο, γειτονιά
για να παίξουμε παιχνίδια πολλά.
Παιχνίδια που τα γνωρίζει μόνο η δική μας γενιά,
που μας έδιναν χαρά
όταν συναγωνιζόμασταν αγόρια και κορίτσια για τη νίκη
που δεν την είχαμε στο μανίκι.
Μετά αφού τελειώσαμε σχολεία και σπουδές
κάναμε μια καριέρα σε δουλειές,
είπαμε να θυμηθούμε τα χρόνια που ζήσαμε σαν μαθήτριες
και ήταν πολύ όμορφα να λέμε τις αλήθειες.
Κι έτσι βρεθήκαμε μια μέρα μεγάλη
που ήταν σαν να μην υπήρξε άλλη
όταν είδαμε φωτογραφίες παλιές
από το μακρινό το χτες.
Αναζωογονηθήκαμε ήταν το αποτέλεσμα
και βγάλαμε το συμπέρασμα
ότι πρέπει να επαναλαμβάνονται αυτές οι στιγμές
που θα είναι μοναδικές.
Τώρα ώριμες κυρίες πια
βλέπουμε τη ζωή από άλλη σκοπιά
γιατί οι εμπειρίες μας είναι πολλές
και μας έκαναν πιο σοφές.
Όταν γυρίζουμε πίσω
μου έρχονται εικόνες που δε θα σβήσω
γιατί αυτές ήταν από ενέργεια γεμάτες
που άντεχαν του καθενός οι πλάτες.
Γιατί τι θέλει άραγε κάθε ψυχή
για να νιώσει χαρά να αναστηθεί
παρά μόνο αισθήματα να είναι γεμάτη
για να είναι πάντα για ζωή ορεξάτη.
Κι όταν πότε πότε ανατρέχουμε στο χτες
να είμαστε ευγνώμονες για τις ωραίες εποχές
που ζήσαμε απλά, όμορφα, ταπεινά
έχοντας την αγάπη των συνανθρώπων μας για συντροφιά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
