Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Περνούσα πριν από αρκετές ημέρες, έξω από την αυλή ενός δημοτικού σχολείου της Αλεξανδρούπολης. Ήταν αργά το απόγευμα και στον χώρο γινόταν γιορτή για το κλείσιμο της φετινής σχολικής χρονιάς.
Ξάφνου, ακούω ένα τραγούδι της Ελένης Φουρέιρα. Κούνησε με απορία το κεφάλι, για το τι δουλειά είχε να παίζει ένα τέτοιο τραγούδι σε μια σχολική γιορτή με ανήλικα παιδιά.
Διαβάστε τους στίχους του τραγουδιού και θα καταλάβετε:
«Ξεκίνησες ωραία, απλά καλή παρέα
Το πήγες παρακάτω, πρώτο δεύτερο πιάτο
Μετά σινεμαδάκι, Παγκράτι για ποτάκι
Μα ξαφνικά ρουτίνα, σπίτι, δουλειά, φασίνα.
Α πα πα
Δεν στα ‘χουν πει καλά
Δεν κάνω εγώ γι’ αυτά
Δεν στα ‘χουν πει καλά.
Δεν κάνω εγώ για σπίτι
Πιτζάμες Hello Kitty
Να πλένω τα σεντόνια
Να φτιάχνω μακαρόνια
Δεν κάνω εγώ για σπίτι
Netflix and chill so pretty
Κι ας έχω τον μαγνήτη
Είμαι απ’ άλλο πλανήτη
Α πα πα
Μου λες με άλλο μάτι
Πώς βλέπεις τη ζωή σου
Και πώς πρέπει να πάμε
Για brunch με τους γονείς σου
Λες θα με πας ταξίδι
Βρήκες και δαχτυλίδι
Χάρηκα που σε είδα
Δεν πέφτω στην παγίδα».
Και μετά ξανά το ρεφρέν… Τι να πω εγώ τώρα; Η γενιά μου όταν πήγαινε δημοτικό σχολείο άκουγε «Αχ, μελισσούλα, μελισσάκι, πήγες σ’ άλλο λουλουδάκι» του Κώστα Μπίγαλη ή το «Είσαι μπελάς, είσαι ο πιο γλυκός μπελάς, μια ζωή με τυραννάς, την καρδιά μου κυβερνάς» του Θάνου Καλλίρη! Τραγούδια γεμάτα γλύκα, αγάπη και αθωότητα!
Πώς φτάσαμε στα σημερινά χάλια; Να είναι κατάπτυστη από τα ελληνικά άσματα η δημιουργία οικογένειας; Να γίνεται αντικείμενο χλευασμού η δημιουργία μιας όμορφης ειλικρινούς σχέσης;
Μετά μην απορείτε με το δημογραφικό στη χώρα μας… Όταν γίνεται πλύση εγκεφάλου για ένα νέο μοντέλο δυτικού πολιτισμού, όπου όλοι απλά περνάνε καλά, να πως κάποιοι θα αποφεύγουν τις ευθύνες και δε θα γεννάνε μωρά..
