Ποτέ δεν διορθώθηκε, το λάθος με άλλο λάθος.
Κι αν η φύση το έκανε, ο άνθρωπος, γιατί προσθέτει πάθος;
Ένα πάθος αλλιώτικο, αντίθετο στη φύση,
που, όποιος το «καλοδέχτηκε», δύσκολα θα τ’ αφήσει!
Αλλά ο παθών, ας παραδεχτεί, τούτο πως είναι λάθος,
και με λίγη προσπάθεια, ας απαλλαγή από αυτό το πάθος.
Ο άνθρωπος, πάντα κατάφερνε, να διώξει κάθε πόνο,
με θεραπείες πάμπολλες, φάρμακα κι όχι μόνο.
Είναι τάχα πιο δύσκολο, να είναι κόντρα στη φύση;
Απ’ το να διώξει το «αλλότροπο», που του χαλάει τη ζήση;
Αλλά, το πρόβλημα του «αλλότροπου», δεν είναι τωρινό.
Ούτε καν τόσο πρόσφατο, είναι πολύ μακρινό.
Πολλοί άνθρωποι βίωναν, και στο βαθύ παρελθόν,
το «αλλότροπο», αν και γνώριζαν, πως δεν είναι ορθόν.
Κι είναι αξιοπερίεργο γιατί, ποτέ δεν προσπαθήσανε,
ν’ απαλλαγούνε απ’ αυτό, κι ανέγγιχτο το αφήσανε.
Μην τάχα είναι δύσκολο, να ‘ρθεις στον ίσιο δρόμο,
ή τα εμπόδια είναι πολλά, και προκαλούνε τρόμο;
Και όμως, θα πρέπει να βρεθεί, τρόπος απαλλαγής,
απ’ το πάθος του «αλλότροπου», το πάθος της ντροπής.
Ο άνθρωπος το τέλειο ον, πρέπει να διορθώνει,
ό,τι στραβό κι ανάποδο, κι ας μην το καπακώνει.
Αφού τίποτε χρήσιμο, κι ωραίο δεν προσφέρει,
το αλλότροπο, παρά μόνον σε δυο, «άλλην» αγάπη φέρει.
Κι ας μην θελήσουν οι οπαδοί, της αλλότροπης αγάπης,
να πείσουν, ότι δεν πέσανε, θύματα μιας απάτης.
Μια απάτη, που δεν υποκαθιστά, την πιο σωστή οικογένεια,
μάνα γλυκιά, κάποια παιδιά, κι έναν μπαμπά με … γένια.
Αυτό ‘ναι το μοτίβο το σωστό, να πάει μπροστά ένα έθνος.
Αλλιώτικα, με «αλλότροπους», πάει σε μεγάλο …πένθος.
Ο ΡΙΜΑΔΟΡΟΣ
