Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Την είδα κι εγώ την περίφημη «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Και να σας πω; Μου άρεσε, ενώ δεν το περίμενα.
Θα εξηγηθώ ευθύς αμέσως. Πήγα στο σινεμά αρνητικά προκατειλημμένη ότι θα δω κάτι αισθητικά απαράδεκτο. Ναι, οκ, σαφώς και υπήρχαν αστοχίες, παραλείψεις και παρεκκλίσεις από το αρχικό κείμενο του Ομήρου.
Αλλά ο σκηνοθέτης στην τελική, έτσι οραματίστηκε την «Οδύσσεια», έτσι την έφτιαξε κι έτσι την σέρβιρε. Με μια άλλη οπτική που σίγουρα σε πολλά σημεία, θύμιζαν και την Ελλάδα του τότε.
Κατ’ αρχάς, είδα τοπία ελληνικά. Λογικό θα μου πείτε από την στιγμή που κάποια από τα γυρίσματα έγιναν και στη χώρα μας. Είδα απέραντη θάλασσα, έτσι όπως περιπλανιόταν σε αυτήν ο πολυμήχανος Οδυσσέας
Επιπλέον, μου άρεσε πολύ η φωτογραφία και η μουσική υπόκρουση της ταινίας. Σε κάποιες στιγμές, δημιουργούνταν τέτοια ένταση και αγωνία που παρακολουθούσες με κομμένη την ανάσα (ενώ από το έπος, γνώριζες φυσικά την εξέλιξη της υπόθεσης).
Πέραν τούτων, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών – και ειδικά του Οδυσσέα Ματ Ντέιμον – εμένα προσωπικά με ευχαρίστησαν.
Ναι, εννοείται πως η Ωραία Ελένη δεν ήταν μαύρη. Εννοείται πως στο πλήρωμα του Οδυσσέα κανονικά δεν υπήρχαν Κινέζοι (στην ταινία υπήρχαν). Ε, επαναλαμβάνω, αυτήν την διάσταση θέλησε να δώσει ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης, τι να κάνουμε;
Ας σταθούμε όμως στο άλλο. Στο μήνυμα που περνάει μέσα από την ταινία: ότι ο πόλεμος είναι κακό πράγμα και πως η ύβρις πάντα επιφέρει την τίσι. Όταν ξεπερνιούνται τα όρια, τότε επέρχονται άσχημες συνέπειες.
Εν κατακλείδι, εγώ θα σύστηνα ανεπιφύλακτα στον κόσμο να πάει να δει την ταινία, έτσι απλά για να έχει άποψη. Να μη σταθεί μόνο στα σχόλια που διαβάζει – είτε διθυραμβικά, είτε αρνητικά.
Κι όταν θα βλέπει την ταινία, ας έχει στο νου πως τόσες χιλιάδες χρόνια μετά, ο Όμηρος εξακολουθεί να εμπνέει και η Ελλάδα να ακούγεται παντού! Ως τα πέρατα του κόσμου! Αγαμέμνων, Αχιλλέας, Μενέλαος, Πηνελόπη, Τηλέμαχος και τόσοι άλλοι, δε θα χαθούν ποτέ!
