- του Παναγιώτη Κουσίδη
Ο Γενικός Γραμματέας των ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, ανακοίνωσε πρόσφατα την επανεκκίνηση του Κυπριακού από την πενταμερή Επιτροπή των δύο ενδιαφερομένων μερών και των τριών εγγυητριών δυνάμεων στη βάση του συμφωνηθέντος πλαισίου και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Σκοπός αυτής της επανεκκίνησης είναι να συμφωνηθούν μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και να σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος στην επίλυση του χρονίζοντος προβλήματος εδώ και 52 χρόνια.
Είναι σίγουρο ότι η Διεθνής Κοινότητα, στη συντριπτική της πλειοψηφία, πιστεύει πως το ισχύον status quo, που παραπέμπει στην παράνομη κατοχή, είναι απαράδεκτο. Απαράδεκτη επίσης θεωρεί την πρόταση της Άγκυρας για dejure διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο κράτη. Πιστεύει επίσης πως η δρομολόγηση ενεργειών που θα οδηγούσαν σε λύση του Κυπριακού έπρεπε να γίνει στο πλαίσιο μια διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα για όλους τους Κύπριους πολίτες. Η Διεθνής Κοινότητα έχει επίσης την άποψη ότι πρέπει να υλοποιηθεί στην Κύπρο ένα καθεστώς υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που να διατρέχει το σύνολο του κυπριακού λαού στο πλαίσιο μιας πολιτειακής διάρθρωσης ως ενιαίο σύνολο που να αποτυπώνει τη λύση του Κυπριακού.
Βέβαια, στην περίπτωση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας υπάρχει το μειονέκτημα της διάρθρωσης δύο εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων, Βορρά και Νότου, γεγονός που παραπέμπει σε έναν δομικό, εθνικό διαχωρισμό του λαού.
Υπάρχει βέβαια και το παράδειγμα της μεταπολεμικής ομοσπονδιακής δομής του κράτους που διαρθρώνεται σε κρατίδια που αποπνέουν πολιτική αυτονομία διοικητικού (προπάντων) επιπέδου, αλλά δεν ακυρώνουν την ύπαρξη ενός ενιαίου λαού. Αυτό το παράδειγμα της Ομοσπονδιακής Γερμανίας πρέπει να θεωρείται επιτυχές εγχείρημα δημοκρατικής ομοσπονδιακής δομής, αλλά αυτό αφορά λαό ίδιας εθνοτικής και θρησκευτικής καταγωγής.
Αλλά δυστυχώς η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αποδεχθεί ως βάση κάποια πράγματα που ήταν προϊόν μιας σειράς διεθνών πιέσεων, λαθών και υποχωρήσεων από τη δεκαετία του 1960 και εντεύθεν και μάλιστα με μια Αθήνα αδρανοποιημένη, ακολουθώντας το δόγμα: «Η Κύπρος αποφασίζει – Η Ελλάς συμπαρίσταται».
Αυτή τη φορά θα πρέπει το Κυπριακό να βγει από την τελμάτωση και το αδιέξοδο, ώστε η προτεινόμενη λύση να έχει μια βιωσιμότητα και σταθερότητα. Τόσο η κυπριακή πολιτική ηγεσία όσο και το Αθηναϊκό κράτος να μην κάνουν κινήσεις και συμφωνίες που αντιβαίνουν προς το εθνικό συμφέρον.
Η τρέχουσα συγκυρία, όπου η Κύπρος έχει ηθική συμπαράσταση της Δύσης (ΗΠΑ -Ε.Ε.) είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή για μια λύση του κυπριακού προβλήματος στην πραγματική του διάσταση που αναφέρεται ως «διεθνές πρόβλημα εισβολής, κατοχής και εποικισμού». Δηλαδή απόσυρση των στρατευμάτων κατοχής για να γίνει η επανεκκίνηση διαδικασιών επίλυσης του προβλήματος και η οικοδόμηση ενός αυριανού δημοκρατικού βιώσιμου κράτους ευρωπαϊκών προδιαγραφών.
Το Βερολίνο γιορτάζει τα 36 χρόνια από την πτώση του «τείχους του αίσχους». Ο άνεμος των καταλυτικών αλλαγών, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, γκρέμισε το τείχος του Βερολίνου. Η ενοποίηση των δύο Γερμανιών στις 9/11/1989 είναι πλέον ιστορικό γεγονός.
Στη Λευκωσία, τα ο δ ο φ ρ ά γ μ α τ α της διχοτόμησης πότε θα καταπέσουν; Η Κύπρος πότε θα επανενωθεί ειρηνικά σε ενιαίο και αδιαίρετο κράτος; Πότε θα συμφιλιωθούν οριστικά οι δύο Κοινότητες και όλες οι εθνότητες του νησιού; ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!
