Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Λέμε, λέμε, λέμε… Υποτίθεται πραγματοποιούμε δράσεις ευαισθητοποίησης, υποτίθεται ενημερώνουμε τους πολίτες, υποτίθεται προσπαθούμε να αυστηροποιήσουμε το πλαίσιο για τις γυναικοκτονίες.
Κι όμως… Αυτές εξακολουθούν να γίνονται. Και κάθε φορά, η βαναυσότητα του θανάτου της γυναίκας σοκάρει.
Αυτήν την φορά, το έγκλημα σημειώθηκε στην Ηγουμενίτσα, όπου ένας 27χρονος κατακρεούργησε μια 25χρονη.
Ο δράστης ομολόγησε τα ξημερώματα της Δευτέρας στους αστυνομικούς ότι αφαίρεσε τη ζωή της 25χρονης πρώην συντρόφου του, στην Ηγουμενίτσα.
Το έγκλημα που έχει σοκάρει την κοινωνία της Ηγουμενίτσας έγινε το βράδυ της Κυριακής, σε κιόσκι του ποδηλατόδρομου.
Ο δράστης, αφού αφαίρεσε με πολλαπλές μαχαιριές τη ζωή της άτυχης γυναίκας, φέρεται να επιχείρησε να δώσει τέλος στην ζωή του. Πλέον, νοσηλεύεται φρουρούμενος στο Νοσοκομείο Φιλιατών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ιατροδικαστής που τον εξέτασε, εντόπισε πολλά αυτοπροκληθέντα τραύματα, κυρίως στο αριστερό τμήμα του θώρακα, κοντά στην καρδιά.
Φέρει ένα τουλάχιστον βαθύ τραύμα στον αριστερό πνεύμονα και οι γιατροί του έκαναν παροχέτευση.
Αναφορικά με τα τραύματα που φέρει η νεαρή κοπέλα, τα ευρήματα του ιατροδικαστή σοκάρουν: η άτυχη γυναίκαδέχτηκε μαχαιριές σε όλο της το σώμα, τον θώρακα και τη ράχη, ενώ φέρει 2 βαθιά τραύματα στον τράχηλο και ένα στο πόδι.
Μα, πόσο μένος είχε αυτός ο άντρας; Πόσο κτήνος έγινε και κατέσφαξε έτσι απλά την κοπέλα χωρίς να νιώθει τίποτα; «Τσακωθήκαμε και θόλωσα», δήλωσε ο 27χρονος…
Τέλος πάντως, τι άντρες μεγαλώνουν οι σύγχρονες οικογένειες; Τι αιμοσταγείς τύποι κυκλοφορούν ανάμεσά μας και δεν το ξέρουμε; Ποιοι ευθύνονται για όλο αυτό το κακό; Διότι δεν είναι μόνο το DNA, δηλαδή ο χαρακτήρας του ανθρώπου.
Κάτι λάθος γίνεται στο ανάθρεμμα των παιδιών από τους γονείς. Ή κάτι λάθος γίνεται στην διαμόρφωση χαρακτήρων και στην εκπαίδευση στα σχολεία. Δεν ξέρω τι άλλη εξήγηση να δώσω.
Ξέρω μόνο πως κάθε φορά τρέχουμε (κατόπιν εορτής) να θρηνήσουμε το θύμα – κάθε φορά μια γυναίκα – και να σπεύσουμε να μιλήσουμε για γυναικοκτονία.
Τότε όμως, είναι αργά… Οι νεκρές γυναίκες δε γυρίζουν πίσω…
