Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό…
- του Δημοσθένη Π. Δούκα
Η ποιητική συλλογή του Θανάση Τσώνη «Φωτεινές σκιές» (37 ποιήματα, εξώφυλλο Γιάννης Αλεξανδράκης, 92 σελίδες) που κυκλοφόρησε πρόσφατα αποτελεί μια δημόσια κατάθεση έντονης υπαρξιακής κατάδυσης στα ζητήματα του έρωτα, της μνήμης, της πτώσης.
Πηγή έμπνευσης και αναφοράς στίχοι από ελληνικά έντεχνα τραγούδια (όπως της Ε. Αρβανιτάκη, του Σ. Μάλαμα, του Θ. Παπακωνσταντίνου, των Πυξ Λαξ, κ.α.), τα οποία λειτουργούν ως οδοδείκτες του πλούσιου ποιητικού σύμπαντος του ποιητή.
Η ποίηση του Θ.Τ. ανανεώνει και ενισχύει το οντολογικό εγχείρημα της αναζήτησης του νοήματος της Αγάπης, του Όντος. Κατάκτηση εξόχως φροϋδική, που οδηγεί στην «επινόηση του εαυτού».
Η υβριδική ποίηση του Θ.Τ. συγκροτείται από στίχους που ο καθένας είναι μια μορφή προσευχής. Πολλές φορές περίλυπης, νοσταλγικής για την χαμένη αγάπη και ομορφιά. Το αίσθημα της υπαρξιακής αγωνίας, της «σιωπής και του βλέμματος» (λέξεις που φορτίζουν τα ποιήματα του Θ.Τ.), παραπέμπουν στην ιλιγγιώδη γραφή του Γκέοργκ Τρακλ, τον λεπτουργό της οδύνης Ρεμπώ, τον αισθησιασμό της «Αυτοκρατορίας των αισθήσεων» του Όσιμα.
Η παρακαταθήκη του Αλεξανδρινού ποιητή: «Μη μόνο όσα βλέπετε πιστεύετε. Των ποιητών το βλέμμα ειν οξύτερον» δικαιώνεται στα ποιήματα του Θ.Τ.
Η ποίηση του Θ.Τ. στέκει μπροστά στην ομορφιά και τον έρωτα σε στάση παρηγορίας, μας βοηθάει να ζήσουμε το γύρω και το μέσα μας μυστήριο με επάρκεια και αξιοπρέπεια. Γιατί η ποίηση είναι ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΓΝΩΣΙΑ: ο καλύτερος και ωραιότερος τρόπος που έχει επινοήσει ο άνθρωπος για να γνωρίσει τον εαυτό του (Χ. Μπλουμ). Η εσωτερική αγωνία, η ιδιοσυστασία και η ιδιομορφία του ποιητή αντλούν από την τρυφερότητα που χωνεύει εντός της, την αντίθεση της αγωνίας με την νηνεμία.
Η πολυεπίπεδη ποίηση του Θ.Τ. είναι ποίηση επιθυμιών, παθών, απογοητεύσεων, λύπης. Δεν είναι διανοητική ενασχόληση, αλλά πρόταση τρόπου ζωής.
