Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Ω, ναι! Καλά διαβάσατε τον τίτλο. Δεν πρόκειται για αστείο. Το άρθρο που ακολουθεί προέρχεται από europeanpulse.eu/el:
“Από το 1967, οι Δανοί εκπαιδευτικοί είχαν το δικαίωμα να επεμβαίνουν σωματικά στους μαθητές μόνο σε περιπτώσεις όπου η δική τους ασφάλεια ή η ασφάλεια των άλλων διατρέχει κίνδυνο. Από τον Αύγουστο του 2027, εάν ψηφιστεί το νέο νομοσχέδιο, θα τους επιτρέπεται να «κρατούν έναν μαθητή, να τον ακινητοποιούν ή να τον μεταφέρουν σε άλλο χώρο παρά τη θέλησή του» εάν διαταράσσει την τάξη κατά τη διάρκεια του μαθήματος, αναφέρει η Telegraph.
Η μεταρρύθμιση που πρότεινε η κεντροαριστερή κυβέρνηση στην Κοπεγχάγη, σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση της Δανίας τα τελευταία χρόνια. Επί του παρόντος, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν βία μόνο εάν ένας μαθητής αποτελεί κίνδυνο για τον εαυτό του, τους άλλους ή την σχολική περιουσία.
Ο νόμος, που συντάχθηκε από το Υπουργείο Παιδείας, έρχεται μετά από εκκλήσεις της εθνικής ένωσης εκπαιδευτικών, η οποία προειδοποιεί εδώ και καιρό ότι η διαχείριση των μαθητών που προκαλούν αναστάτωση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.
«Οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν δίλημμα σχετικά με το τι επιτρέπεται να κάνουν όταν η κατάσταση κλιμακώνεται. Και κανένας εκπαιδευτικός δεν πρέπει να φοβάται ότι θα απολυθεί μόνο και μόνο επειδή παρενέβη όταν ήταν απαραίτητο σε μια βίαιη κατάσταση», δήλωσε ο Υπουργός Παιδείας Μάγκνους Χόινικε.
Μάλιστα, Οι Δανοί εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν αύξηση της βίας μεταξύ των παιδιών, ειδικά στις κατώτερες τάξεις, και λένε ότι φοβούνται τις συνέπειες σε περίπτωση που παρέμβουν.
«Τον τελευταίο χρόνο, ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς απέφυγε τη σωματική επαφή για να επιβάλει την τάξη στην τάξη, φοβούμενος αρνητικές συνέπειες», δήλωσε ο Γκόρντον Όρσκοφ Μάντσεν, πρόεδρος του σωματείου εκπαιδευτικών”.
Μήπως, με άλλα λόγια, η πολλή ασυδοσία δημιούργησε αυτήν την αρνητική κατάσταση, με αγρίμια-μαθητές, που δε συμμαζεύονται με τίποτα;
Μήπως επίσης, η παλιά ελληνική ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» του 1959 αποκτά τώρα άλλο νόημα;
