Πότε πότε νοσταλγώ
τον κόσμο τον αλλοτινό
αυτόν που υπήρχε αγάπη, φιλία, εμπιστοσύνη
και ο ένας στον άλλο τα είχε να τα δίνει.
Νοσταλγώ τα χρόνια τα παιδικά
που υπήρχε ανεμελιά
και το μόνο μαράζι
ποιος τη νίκη στο παιχνίδι να αρπάζει.
Νοσταλγώ τις αυλές με τα λουλούδια
που εμείς τα παιδούδια
πλησιάζαμε στα δέντρα με τα φρούτα
και γεμίζαμε τη χούφτα.
Οι γειτόνισσες καλοσυνάτες
με αγάπη για τα παιδιά γεμάτες
κάνανε πως δε μας βλέπαν < όχι όλες>
και να κόψουμε φρούτα μας επιτρέπαν.
Νοσταλγώ τα χαμηλά σπιτάκια
με τα ανοιχτά παραθυράκια
να κοιτάζουν από αυτά οι κυράδες
και να καλημερίζονται σαν αδερφάδες.
Νοσταλγώ τα λόγια αγάπης
που έβγαιναν στα πλαίσια μιας μάχης
την καρδιά μου να κερδίσεις
και κοντά σου να με κρατήσεις.
Και με αυτές τις αναμνήσεις τις νοσταλγικές
κάνω με τον ύπνο συμμαχίες φιλικές
να με πάρει με το καλό
και να τα ζήσω όλα αυτά σε ένα όνειρο απατηλό.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
