Καταιγίδα πλημμυρίζει
το σπιτάκι της καρδιάς
και την ψυχή μου βασανίζει
το κελί της μοναξιάς.
Άνεμος ξεριζώνει
το δέντρο της ζωής
και τα όνειρά μου ακυρώνει
αν δεν έρθεις να με βρεις.
Παγωνιά στα στήθη
που δε λένε να ζεσταθούν
αφού εκείνος μου αρνήθη
μια ζακέτα να σκεπαστούν.
Περιμένοντας την άνοιξη
κοιμάμαι και ονειροπολώ
πως έρχεται η έκρηξη
που θα με κάνει να αναστηθώ.
Σαν λουλούδι να ανθίσω
με πέταλα χρωματιστά
τη μοναξιά μου να νικήσω
και να ανοίξω τα παράθυρα τα κλειστά.
Σαν πουλάκι να πετάξω
σε γαλάζιο ουρανό,
κάθε ευκαιρία να αρπάξω
και το όνειρο να βγει ζωντανό.
Σαν συννεφάκι να ταξιδέψω
σε άλλες πολιτείες
και την αγάπη να ξοδέψω
χωρίς υστεροβουλίες.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
