Χέρια με απόγνωση απλωμένα
ζητάνε βοήθεια
γιατί είναι άσχημα τα δεδομένα
είναι η μεγάλη αλήθεια.
Χέρια σηκωμένα διαμαρτύρονται
για τις συνθήκες ζωής
και γι’ αυτούς που ευθύνονται
για το πως εσύ ζεις.
Χέρια που δουλεύουν για το μεροκάματο
χωρίς ικανοποιητικά να αμείβονται
για της δουλειάς τον κάματο
από αυτούς που πολλά υπόσχονται.
Χέρια που γράφουν ιστορίες
που μένουν στην αιωνιότητα.
Χέρια που υπάρχουν
να προσφέρουν σοβαρότητα και ποιότητα.
Χέρια που πιάνουν το μουσικό όργανο
και τραγούδια συνθέτουν
που είναι για τους ανθρώπους βότανο
στη μοναξιά και στη διασκέδαση να τα διαθέτουν.
Χέρια που πιάνουν το όπλο
να υποστηρίξουν την πατρίδα
από ένα μαύρο πέπλο
προστατεύοντας κάθε της λωρίδα.
Χέρια που πιάνουν το μαχαίρι
για κλεψιά ή φονικό ανατριχιαστικό
να στερήσουν την άνοιξη, το καλοκαίρι
από κάποιον άνθρωπο τραγικό.
Χέρια που κάνουν της νίκης το σήμα
στους αγώνες που ζούνε
και είναι ένα βήμα
για να συνεχίσουν να προσπαθούνε.
Χέρια της μάνας ανοιχτά
για τα παιδιά της τα μονάκριβα
που προσφέρουν ζεστή αγκαλιά
για να είναι τα μάτια τους αδάκρυτα.
Χέρια που υψώνονται
ψηλά στον ουρανό
και προσευχές απλώνονται
να λένε ευχαριστώ.
Χέρια καθαρά, χέρια βρώμικα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
