“Η θεωρία ότι ο λαός επιβάλλει τη συνεργασία των περισσοτέρων κομμάτων, όταν εις ουδένα δίδει την πλειοψηφία, είναι ερμηνεία των πολιτικάντηδων δια να μετέχουν στην εξουσία”
Oλίγοι είναι οι Έλληνες πολιτικοί πού θέτουν το συμφέρον της πατρίδος υπεράνω του ατομικού τους και της επανεκλογής τους.
Οι περισσότεροι φροντίζουν για την οικονομική αποκατάσταση τους και τη μονιμότητα τους στο Κοινοβούλιο.
Βεβαίως, οι συνάδελφοι τους, παλαιοτέρων εποχών, διατηρούσαν ατομικά πολιτικά γραφεία με γραμματέα πού επλήρωναν με την αντιμισθία τους, εκινούντο δε χωρίς να έχουν κρατικά αυτοκίνητα.
Σήμερα οι βουλευτές έχουν γραμματέα και δύο ειδικούς συμβούλους, αμειβόμενους από τη Βουλή, η όποια και τους στεγάζει σε γραφεία επί μεγάρου εις τη γωνία Φιλελλήνων και Συντάγματος, αγορασθέντος με χρήματα του ελληνικού λαού, ως και επί έτερων δύο επί των οδών Σέκερη και Βουλής.
Η πατρίδα μας δεν είναι πλούσια χώρα, ώστε οι βουλευτές να απολαμβάνουν πέραν της αντιμισθίας τους και πολλές άλλες παροχές, σε εποχή κατά την όποια οι περισσότερες κοινωνικές ομάδες δεινοπαθούν.
Αποτέλεσμα αυτής της συντεχνιακής κατοχυρώσεως των προνομίων τους, εξικνουμένων και μέχρι μειώσεως τής φορολογίας τους, διασφαλίσεως κεντρικών ξενοδοχείων στην Πρωτεύουσα προς διανυκτέρευση με ειδικό τιμολόγιο, μηνιαίο αεροπορικό εισιτήριο για την Περιφέρεια τους, δωρεάν αρκετό αριθμό τηλεφωνημάτων και τηλεγραφημάτων, ως και αγοράς καινούργιου αυτοκινήτου με ευνοϊκούς όρους.
Το κερασάκι των παροχών, η διατήρηση γυμναστηρίου για τους βουλευτές.
Ο Έλλην Πρωθυπουργός, παρά τις επιτυχείς πολιτικές συμφωνίες της Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ, και Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου, δεν υπονομεύεται μέχρις έσχατων μόνον από τον αρχηγό τής Αντιπολιτεύσεως, προτάσσοντα εις όλα το κομματικό του συμφέρον, όπως έπραττε ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009.
Υπονομεύεται δυστυχώς και από κινήσεις ορισμένων στελεχών της παρατάξεως του, εχόντων προσωπικός φιλοδοξίας, αλλά και από κάποια ΜΜΕ τυχοδιωκτικώς ενεργούντα.
Η διατυπωθείσα άποψη ότι ο λαός, καθορίζων τις κυβερνήσεις του, είναι δυνατόν να επιβάλει τη συνεργασία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές, απολήγει εις υπονόμευση της Κυβερνήσεως, διότι δίδει στο λαό την εντύπωση πώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει της ΝΔ!
Και συνεπώς, ουδείς κίνδυνος θα υπάρξει εκ της υπερψηφίσεώς του.
Η θεωρία ότι ο λαός επιβάλλει τη συνεργασία των περισσοτέρων κομμάτων, όταν εις ουδένα δίδει την πλειοψηφία, είναι ερμηνεία των πολιτικάντηδων δια να μετέχουν στην εξουσία.
Στην περίπτωση αυτή ο λαός αποδοκιμάζει όλα το κόμματα και πάντως δεν επιβάλλει τη συνεργασία Δεξιάς και Αριστεράς.
Το επικρατούν πολιτικόν κλίμα στην Ελλάδα σήμερα και η έξαρση των οικονομικών προβλημάτων, δίδουν το δικαίωμα εις την δόλια γείτονα χώρα να επιδιώξει περαιτέρω προώθηση των επεκτατικών σχεδίων της εις το Αιγαίον και την Κύπρο.
Δεν πρέπει να λησμονούμε την Ιστορία μας.
Με την κρίση του 1976 η Τουρκία επέτυχε τη σύμβαση τού Πρωτοκόλλου της Βέρνης, δια του όποιου η Ελλάδα δεσμεύθηκε να μην ενεργήσει έρευνες σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές του Ανατολικού Αιγαίου.
Περαιτέρω με την κρίση του 1987, αν και η Ελλάς ευρίσκετο στρατιωτικώς σε καλύτερα κατάσταση, η Τουρκία επέτυχε δήλωση του τότε Πρωθυπουργού της ότι θα αποφύγει έρευνες σε όλο το Αιγαίο.
Η δήλωση αυτή έγινε από τον Ανδρέα Παπανδρέου προς τον Οζάλ στο Νταβός, μετά την επί διήμερον εξαφάνιση του, αποδοθείσα από ΜΜΕ σε “προσωπικούς” λόγους.
Όταν δε ο Τύπος επεσήμανε τις συνέπειες της δηλώσεως του, είπε το περίφημο mea culpa!
Η τακτική της υποχωρήσεως της Ελλάδος έναντι τής Τουρκίας συνεχίστηκε με την συμφωνία της Μαδρίτης το 1997, δια της όποιας ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της κυβερνήσεως Σημίτη, ανεγνώρισε νόμιμα «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας εις το Αιγαίον.
Η θρασύτητα των Τούρκων εξεδηλώθη προεχόντως δια αποφάσεως της Εθνοσυνελεύσεως τους, δεχθείσης ως casus belli την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα έξι στα δώδεκα μίλια, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο τής Θαλάσσης (βλ. «Ελληνική Εθνική Στρατηγική», Γρηγορίου Δεμέστιχα. Αντιναυάρχου. Επιτίμου Αρχηγού Στόλου, σελ. 120-131).
Συνεπληρώθη δε με την αυθαίρετη προβολή δικαιωμάτων επί των Νησίδων των Ιμίων, την ουδετεροποίηση των οποίων απεδέχθη – φεύ – η Κυβέρνηση Σημίτη αντισυνταγματικώς και προδοτικώς, χωρίς την έγκριση ηυξημένης πλειοψηφίας της Βουλής.
Οι Τούρκοι ζητούν τώρα περαιτέρω υποχωρήσεις.
Η Ιστορία όμως διδάσκει ότι ο αμυνόμενος ευνοείται όταν αιφνιδιάσει τον οργανώνοντα την επίθεση.
Β. Α. Κόκκινος
