Γράφει ο ΣΧΟΛ-ιαστής
Η “Κόκκινη Πέμπτη”, όπως έλεγε τη Μεγάλη Πέμπτη η σχωρεμένη μάνα μου, ακόμα έστω και με φθαρμένο το άλικο χρώμα της, είναι συνώνυμη εκείνης της αβγουλίλας που ξαφνικά με την παλιά κατσαρόλα έπαιρνε το αγιωτικό λουτρό της.
Τότε στα παλιά χρόνια, στην Αλεξ/πολη της δεκαετίας 1950-1960, κυκλοφορούσαν στα μπακάλικα της πόλης, πολύ μπροστά από τις Πασχαλινές ημέρες, οι αλησμόνητες βαφές αβγών “Μεταξά”. Φίρμα γκαραντί. Με μακρόστενο χάρτινο σακουλάκι ιλουστρασιόν και φωτο-κλισέ την απεικόνιση του Αναστάσιμου Χριστού, βγαλμένου από κατακόκκινο σπασμένο αβγό.
Θα το θυμούνται οι παλαιότεροι Αλεξανδρουπολίτες.
Πιτσιρίκι με έστελνε η μάνα μου να τις αγοράσω από το ποικιλιομάγαζο του γραφικού “ΓΡΑΡΠΜΙΣ” εκεί στο τέλος σχεδόν της λεωφόρου Β. Γεωργίου, γιατί τάχα ο πολυπράγμων Αρμένης καταστηματάρχης έφερνε τις γνήσιες βαφές και όχι της ιμιτασιόν.
Κι αυτές οι βαφές έκαναν το θαύμα τους. Σπάνια να μας βγει ρο-παρδαλό αβγό. Όλα ήταν όσο πρέπει κιμπάρικα και σωστά μακιγιαρισμένα με το εξαίρετο νηπενθές κόκκινο της χαράς.
Από τότε, λοιπόν, που προσπαθούσα και εγώ μικρός να συμμετέχω στη βοήθεια βαφής, με περίτεχνα σχέδια και με διάφορα κόλπα ζωγραφικής, παιδικής διαστροφικής διακόσμησης, τελικά μ’ εκδικήθηκαν αυτές οι βαφές πολύ αργότερα σε ηλικία με την απαγόρευση να λερώνω τα χέρια μου με τέτοιες χρωματικές συνθέσεις, όπως τις αιτιολόγησαν οι ρουτινιάρικες ετήσιες αιματολογικές εξετάσεις μου. Τελικά φαίνεται ότι μ’ εκδικήθηκαν σίγουρα οι βαφές.
Αλλά και τα κατοπινά χρόνια συνεχίσαμε με τη γυναίκα μου να βάφουμε αβγά, αν και σε μικρότερη ποσότητα.
Ένα διάστημα, ίσως από μεγαλομανή φθόνο για τα περίτεχνα διακοσμημένα που διαφήμιζαν οι βιτρίνες των καταστημάτων με είδη πασχαλινών δώρων στους κεντρικούς δρόμους της Αλεξανδρούπολης, καθόμουν με τις ώρες μαντράχαλος πια, και παιδευόμουν να παγιδέψω τη φαντασία μου πάνω στην επιδερμίδα των αβγών.
Μέχρι προβατάκια πεταλούδες και παπάκια ζωγράφιζα ή τα έριχνα λιωμένα δάκρυα από κεριά ανάμεικτα με πασπαλισμό χρυσής σκόνης και άλλες μπαρμούτσαλες βαφές.
Ακόμα, η ξύπνια κατά τ’ άλλα συμπαθής κυρία διευθύντρια της Ε.Θ. με συνέστησε να δοκιμάσω το βελτιωμένο κόκκινο της όζας των νυχιών που χρησιμοποιούν οι γυναίκες με επίστρωση βερνικιού τζιλά για απίθανη χρωματική λάμψη επιφανείας.
Σιγά, κυρία Κονδύλη (σκέφθηκα) να μη κάνω και πεντικιούρ στο κίτρινο του κρόκου των αβγών.
Άλλη κυρία από την σύνταξη της εφημερίδας με είπε να χρησιμοποιήσω όπως κάνει η ίδια, κάλτσα ναύλον και επιστρωμένα μέσα φύλλα χορταρικών. Το αποτέλεσμα είπε είναι εντυπωσιακό και παρομοιάζεται όπως ένα σεληνιακό τοπίο.
Διαχρονική τετριμμένη όμως ιδέα με πρότεινε η δεσποινίς Μαρίνα, τηλεπαρουσιάστρια της Θράκη ΝΕΤ που αντιπρότεινε της χαλκομανίες για να τελειώνω τη φασαρία με τα αβγά.
Την καλύτερη λύση, την έδωσε ο εκδότης της Ε.Θ. που μ’ είπε να αγοράσω έτοιμα βαμμένα από μαγαζί.
Τελικά το Πάσχα με πετύχαινε με δάκτυλα λερωμένα, όσο κι αν πάσχιζα να ελευθερωθώ από τις μπογιές και τα άλλα σχετικά σύνεργα.
Εδώ και κάμποσες ημέρες ατόνησε το αβγουλίσιο πασχαλινό μου πάθος, όμως το μάτι όλο και σκαλώνει ακόμη σε κάποια περίτεχνα, μοντέρνα σουρεαλιστικά εφετζίδικα.
Αν και η μνήμη επικροτεί κυρίως τα κλασσικά με το κόκκινο μεταξωτό κάλυμμα.
Εκείνα δηλαδή που από μικρός θυμάμαι να ποζάρουν στο αξέχαστο της βιτρίνας του ζαχαροπλαστείου “Ελβετικό” και αργότερα στο πολυτελές “Μέλισσα” με γεμάτα σοκολατένιες ελίτσες.
Ίσως γι’ αυτό δε με απασχολούν ο οβελίες, τα κοκορέτσια και τα σπληνάντερα, που έτσι κι αλλιώς τα απαγορεύει η χοληστερίνη.
Άντε όμως να εναντιωθείς στο έθιμο και στην ευσεβή βουλιμία του νεοαλεξανδρουπολίτη.
Εν τέλει μπογιές πασχαλιάτικων βαφών αβγών τέλος.
Όχι ότι τη ρεβάνς τη χρεώνω στα καημένα πασχαλιάτικα αβγά της νιότης, που η αιματολογική ετήσια εξέταση απαγόρευσε να λερώνομαι με μπογιές.
Ο ΣΧΟΛ-ιαστής
