Δεν περιμένουμε τίποτα από τους Πολιτικούς – Πώς όμως να υψώσεις έναν Λαό, που μια ζητιάνικη πολιτική τον μετέτρεψε σε ζητιάνο;
Η αποτυχία είναι ένα ενδεχόμενο της πολιτικής δράσης όσο άξια κι αν είναι τα πολιτικά πρόσωπα.
Αυτό που ωστόσο μπορούν και πρέπει να αποφεύγουν οι δρώντες πολιτικοί, όταν θα κρατήσουν το τιμόνι τής εξουσίας, είναι η γελοιοποίηση.
Η περίπτωση του κ. Τσίπρα και της ομάδας του δεν συνιστά μία προσωρινή γελοιοποίηση, συνιστά γελοιοποίηση όλου του φάσματος της Αριστερός.
Οι πιο πληγωμένοι σήμερα από τα βέλη της κυβερνητικής πολιτικής δεν είναι οι λεγόμενοι δεξιοί, μεσοκεντρώοι και λοιποί, είναι κάποιοι ιδεολόγοι -και όχι καιροσκόποι- αριστεροί που έβλεπαν στο πρόσωπο του νέου αρχηγού έναν νέο Ρομπέν των Δασών.
Αλλά ο Ρομπέν ήξερε να χρησιμοποιεί με επιδεξιότητα το τόξο, ο κ. Τσίπρας δεν ξέρει να χρησιμοποιεί ούτε …ψαροντούφεκο! Ξέρει όμως να καλλιεργεί δημόσιες σχέσεις.
Έγινε φίλος του κ. Τραμπ, του κ. Ερντογάν, του κ. Ολλάντ, τον οποίο είχε καθυβρίσει, λέγοντάς τον Ολλανδρέου, μέσα στη Γαλλία. Αυτά βέβαια όταν ήταν στην αντιπολίτευση.
Συμφιλιώθηκε ακόμη και με την κ. Μέρκελ που οι οπαδοί του την είχαν ανακηρύξει δεύτερο Μέττερνιχ! Τώρα στρώνει δρόμο φιλίας με τα Σκόπια.
Σήμερα, και περισσότερο αύριο, τον πιο αποστομωτικό λόγο έναντι του κ. Τσίπρα δεν θα τον διατυπώσει η αντιπολίτευση αλλά ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, αρκεί στα όσα λέγει τώρα ή θα πει αύριο να προταχθούν όσα έλεγε χθες.
Ο χθεσινός κ. Τσίπρας είναι η καλύτερη αντιπολίτευση του σημερινού και αυριανού κ. Τσίπρα. Αλλά και τα όσα πράττονται στον παρόντα καιρό είναι εξόχως γελοιοποιητικά.
Κάποια ιουστινιάνεια νομοθετήματα της κυβερνήσεώς του -ιδίως εκπαιδευτικά- φέρνουν στη μνήμη μας στιχούργημα που αποδιδόταν – κακώς- στον Αθανασιάδη-Νόβα κατά τον καιρό των «Ιουλιανών».
Το καταγράφουμε με ελαφρά παράλλαξη: «Από τον καιρό της Αλώσεως είχαμε να δούμε τέτοια μνημεία… αποβλακώσεως».
Σκέπτεται κανείς- που μπορεί να μας οδηγήσει η νομική μας υποχρέωση να δηλώσουμε όσα τιμαλφή έχουμε στα σπίτια μας για να εκτιμηθεί η φορολογική τους άξια;
Μου έλεγε απόγονος παλαιού αγωνιστή: «Και τα τσαπράζια του προπάππου πρέπει να τα δηλώσω και αυτά;».
Τσαπράζια, για να θυμηθούμε και τα παλιά, λέγονταν τα ασημένια ή επίχρυσα κοσμήματα που φορούσαν σταυρωτά στο στήθος οι εύποροι πρόγονοί μας κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις.
Πώς είναι σίγουρος ο νομοταγής που θα δηλώσει τα πολυτίμητα υπάρχοντά του ότι αυτά δεν θα γίνουν γνωστά στους «επισκέπτες της νύκτας»; Υπάρχει τι το απόρρητον στη σύγχρονη Ελλάδα;
Ας αφήσουμε τ’ αστεία. Λεφτά το κράτος δεν θα βρει με τη συνεχή φορολογική αφαίμαξη άλλα με την ανάπτυξη τής παραγωγικής εργασίας.
Οι επενδύσεις δεν θα έλθουν, αν δεν βρουν όχι απλώς ένα καλό νομοθέτημα αλλά πρωτίστως ένα καλά εκπαιδευμένο εργατικό προσωπικό. Χρησιμοποιήθηκε ο αρχαίος όρος «κυβίστηση» προς αποφυγήν του άκομψου όρου «κωλοτούμπα», που όμως έγινε διεθνής, για την υποδήλωση των μεταλλάξεων του πρωθυπουργού, που αλλάζει συνεχώς πρόσωπο όπως ο Πρωτέας, ο αρχαίος θεός της αιγυπτιακής θάλασσας.
Θα μπορούσε πιο εύστοχα να χρησιμοποιηθεί ο όρος «αρνευτήρ», που σημαίνει τον άνθρωπο που κάμνει κουτρουβάλες. Κουτρουβάλες όμως κάνει σαν σύνολο όλη η Ελλάς· τίποτα στον τόπο μας δεν πάει καλά.
Όλα μοιάζουν με βαγόνια του «’Ηλεκτρικού» που είναι βρομισμένα από τα πρόστυχα ή ακατάλληλα γραφήματα και από τα γδαρσίματα των τζαμιών. Διερωτώμαι: δεν μπαίνει κανείς πολιτικός στον «Ηλεκτρικό»;
Προσωπικά, δεν περιμένω τίποτα από τους πολιτικούς. Η σωτηρία της Ελλάδος είναι υπόθεση των πολιτών της. Επλεόνασε η ιδεολογικοποίηση της καταστροφής.
«Οι εχέφρονες πολίτες έχουν να επιτελέσουν ένα σπουδαίο έργο: το καθάρισμα των στάβλων την πολιτικής» είχε γράψει στην «Παγκόσμια Ιστορία» ταυ ο Γουέλς. Βέβαια η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει λίγο χρόνο παραμονής στην εξουσία.
Αλλά μπήκε στους Αυγείου όχι για να αφαιρέσει αλλά για να …προσθέσει! Παράδειγμα καθημερινό το Πολυτεχνείο και όχι μόνον αυτό.
Αλλά διερωτώμαι: σε ποιόν ανήκει το κτήριο αυτό; Δεν ανήκει στους διδάσκοντες και στους διδασκόμενους; Μέχρι πότε θα ανέχονται την καταρράκωση, την κατασπίλωση του ευαγούς αυτού κτηρίου;
Και κάτι ακόμη: το Πολυτεχνείο δεν τελεί υπό την εποπτεία και προστασία του υπουργείου παραπαιδείας; Μήπως ο υπουργός είναι καιρός να ασχοληθεί με το κτήριο αυτό αντί να ασχολείται με την «ανάπαυση» των μαθητικών τσαντών;
Βαρέθηκε ο κόσμος να ακούει λόγια, λόγια καλοσυνάτα, που δεν έχουν αντίκρυσμα σε έργα δημιουργίας, έχουν όμως αντίκρυσμα σε έργα καταστροφής.
Γι’ αυτό και απλώνεται ύπουλα και διαβρωτικά σε ένα μέρος της νεολαίας η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ που πλασσάρεται σαν φιλοσοφία ανατροπής. Αλλά ό,τι ανατρέπεται είναι καλό και έτσι ισχυροποιείται το κακό η το σαχλό.
Ένας φίλος μου, ποιητής, που εδίδαξε επί έτη πολλά γράμματα σωστά, για να έχουν οι μαθητές του μυαλά σωστά, ο Γιώργης Διλμούσης, σ’ ένα άρθρο του στο «Νουμά» (Μάιος-Ιούνιος 2017) γράφει: «Ηλιθιάσαμε και νεφελώσαμε. Γύρω μας η παράνοια πρησμένη, αφού η εγρήγορση του νου χύνεται στα λασπόνερα της απεραντολογίας».
Ο φίλος μου ποιητής διαπιστώνει ότι χάνεται το ποιητικό αίσθημα της ζωής. Γι’ αυτό ζητεί, σαν άλλος Διογένης, τον Ποιητή που θα τολμά και θα μας υψώνει.
Αλλά πώς να υψώσεις ένα λαό που μια ζητιάνικη πολιτική τον έκανε ζητιάνο;
Σαράντος Ι. Καργάκος
Ιστορικός, συγγραφέας
φωτό: afmarx.wordpress.com
