Τα χαράματα της 28ης Ιανουαρίου 2008, «έφυγε» ο -αγαπητός σε όλους τους ενσυνείδητους Έλληνες- Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος.
Στο άγγελμα της είδησης της εκδημίας του χάρηκαν μόνο όσοι απεργάζονταν τον εθνικό ακρωτηριασμό μας και την υποταγή του Ελληνισμού στη βαρβαρότητα της παγκοσμιοποίησης.
Ο Χριστόδουλος ήταν μία από τις ενσαρκώσεις του πνεύματος του 1821. Με τον Χριστό και την Ελλάδα στην καρδιά του δεν δίσταζε να συγκρουστεί με τους άρχοντες του κόσμου τούτου για όσα θεωρούσε ιερά και όσια.
Πολέμησε εναντίον της αντιχριστιανικής πολιτικής του Σημίτη των Ιμίων και μάζεψε υπογραφές για την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες.
Αγωνίστηκε για τους νέους, τους εργαζομένους, την παράδοσή μας, μίλησε για την Κύπρο, τη Βόρειο Ήπειρο, τα ελληνικά γράμματά μας.
Λόγιος και λαϊκός, πολεμιστής και ειρηνοποιός συνάμα. Αληθινά αναντικατάστατος.
Από τη στιγμή που πέρασε στην αιωνιότητα, δεν έχει σταματήσει ούτε ημέρα να ακούγεται από τα στόματα πολλών η φράση «αν ζούσε ο Χριστόδουλος…».
Αλήθεια είναι.
Αν ζούσε εκείνος ούτε σε Μνημόνια θα είχαμε μπει ούτε θα είχε πουληθεί η Μακεδονία μας ούτε θα είχαν καταπροδοθεί τα εθνικά θέματά μας.
-Δ-
