Αν ευθύνεται μία φορά η τρόικα, ευθύνονται δέκα φορές οι Ελληνικές Κυβερνήσεις για ό,τι συνέβη – Για κάθε άχρηστη θέση στο Δημόσιο, χάνονται 2-3 θέσεις στον ιδιωτικό τομέα
Τις τελευταίες ημέρες καλλιεργείται ένας μύθος τον όποιο αναπαράγουν όλοι σχεδόν οι πολιτικοί και διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Ο μύθος έγκειται στο ότι η χώρα μας έχει τηρήσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της που προβλέπονται στο μνημόνιο, άλλα ότι η τρόικα πιέζει και ζητεί την λήψη προσθέτων μέτρων τα όποια δεν αντέχει ο ελληνικός λαός.
Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι εμφανίζουν τους φορείς της τρόικα ως ασυνεπείς και εμπαθείς, που άλλα συμφωνούν την μία ημέρα και άλλα πράττουν την άλλη. Και τους κατηγορούν ότι δεν ενδιαφέρονται για την εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας, άλλα ότι επιδιώκουν την «φτωχοποίηση» του ελληνικού λαού.
Το μεγάλο «όχι»
Ασφαλώς έχει διαπράξει και λάθη η τρόικα από την ημέρα που ήλθε στην Ελλάδα. Το μείγμα της πολιτικής που συμφώνησε με την τότε ελληνική Κυβέρνηση δεν ήταν το καλύτερο δυνατό. Ασφαλώς φέρει και εκείνη ευθύνες για όσα δεν επετεύχθησαν στην χώρα μας την τελευταία τριετία, με συνέπεια να περιπέσει η ελληνική οικονομία σε δεινή ύφεση.
Αν όμως ευθύνεται μία φορά ή τρόικα, ευθύνονται δέκα φορές οι ελληνικές κυβερνήσεις για ό,τι συνέβη. Και πρωτίστως η Κυβέρνησις Παπανδρέου που υπέγραψε με την τρόικα το πρώτο μνημόνιο».
Ήταν τέτοιες οι σοσιαλιστικές εμμονές της, ώστε έπεισε την τρόικα να επιδιωχθεί η δημοσιονομική εξυγίανσις κυρίως με φόρους και όχι με μειώσεις δημοσίων δαπανών.
Έτσι το δημόσιο διέλυσε και τον ιδιωτικό τομέα τής οικονομίας και η χώρα περιέπεσε σε ύφεση.
Πολλοί έχουν ξεχάσει την συνέντευξη Τύπου πού έδωσαν οι εκπρόσωποι της τρόικα στις 11 Φεβρουαρίου 2011.
Είχαν υποστηρίξει – και ορθώς – ότι αντί να λαμβάνονται οριζόντια μέτρα, όπως αύξησις της φορολογίας και περικοπές μισθών και συντάξεων, θα ήταν πολύ καλύτερο να συρρικνωθεί το ίδιο το δημόσιο.
Να μειωθεί το μέγεθος του και παράλληλα να προβεί σε ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και εκποιήσεως περιουσιακών του στοιχείων τα όποια δεν είχε κανένα λόγο να διατηρεί υπό την κατοχή του.
Προσπάθησαν επί ματαίω οι τρεις εκπρόσωποι τής τρόικα – κυρίως ο κ. Τόμσεν – να πείσουν τους Έλληνες δημοσιογράφους ότι η υπέρογκη, ανενεργή και απρόσοδη περιουσία του ελληνικού δημοσίου δημιουργεί τεράστιο κόστος διαχειρίσεως και ότι εν τέλει μάλλον εξυπηρετεί κάποια συμφέροντα.
Πρότειναν λοιπόν τότε οι της τρόικα να τεθεί ως στόχος η εκποίησις επιχειρήσεων, συμμετοχών και περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου συνολικού ύψους 50 δις ευρώ.
Άλλα στο άκουσμα και μόνον του ποσού αυτού έγινε επανάστασις. Κυβερνητικοί βουλευτές (του ΠΑΣΟΚ) άρχισαν να κατηγορούν την τρόικα ότι παρεμβαίνει σε θέματα πού είναι εκτός της δικαιοδοσίας της και ότι στόχος της είναι το «ξεπούλημα» της εθνικής μας περιουσίας.
Ενώ τα ίδια έλεγαν και τα κόμματα τής Αριστεράς. Άλλα και πολλοί βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, παρ’ ότι το δικό τους κόμμα υποτίθεται ότι στήριζε τις αποκρατικοποιήσεις, εξαπέλυσαν μύδρους κατά τής τρόικα.
Έτσι, με σύσσωμο το πολιτικό σύστημα να πνέει μένεα κατά των τροϊκανών, ο τότε Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου εξέδωσε μία νυκτερινή ανακοίνωση ότι δεν πρόκειται να εκποιηθεί «σπιθαμή» ελληνικής γης.
Τα οριζόντια μέτρα
Λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ημέρα εκείνη ήταν σταθμός για την περαιτέρω εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας.
Η άρνησις του πολιτικού μας συστήματος να κάνει αυτό που επέτασσε η λογική, είχε ως μοιραίο αποτέλεσμα την λήψη περαιτέρω οριζοντίων μέτρων – φορολογικών και περικοπής μισθών και συντάξεων – τα όποια ενέτειναν στο έπακρο την ύφεση.
Ενώ αν είχε εισακουσθεί η τρόικα και είχε περιορισθεί το μέγεθος του δημοσίου, δεν θα είχε επέλθει τέτοιο πλήγμα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Οπότε δεν θα είχε λάβει τέτοιες διαστάσεις και η ανεργία. Υπενθυμίζεται ότι για κάθε άχρηστη θέση εργασίας που διατηρείται στο δημόσιο χάνονται 2-3 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.
Σε όλα αυτά η πολιτική της τρόικα ήταν προς την ορθή κατεύθυνση και η αντίδρασις του εγχωρίου πολιτικού συστήματος αδικαιολόγητη.
Στην πραγματικότητα εμείς επιζητούσαμε την συνέχιση της πολιτικής πού μας οδήγησε στο αδιέξοδο και στην προσφυγή στους ξένους δανειστές.
Σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες έχουν πεισθεί ότι για τα όσα υφίστανται φταίει πρωτίστως η τρόικα και όχι ή πολιτική πού κατέστησε αναγκαία την έλευση της.
Και απαιτούν από την τρόικα να αποδεχθεί την επάνοδο στην πολιτική πού δημιούργησε τα προβλήματα.
Αυτή είναι δυστυχώς η αλήθεια, την οποία πολύ λίγοι έχουν το θάρρος να διατυπώνουν δημόσια.
Ο λαϊκισμός έχει επισκιάσει τα πάντα και καλλιεργεί και αναπαράγει μύθους.
“Εστία”
