Το Εργοστάσιο Ραφής Στρατιωτικών Ενδυμάτων, στο Σπήλαιο Ορεστιάδος που δεν λειτούργησε ποτέ – Γιατί κάποιοι εισέπρατταν προμήθειες από παραγγελίες στο εξωτερικό
Πριν εισέλθω στο θέμα μου, οφείλω -λόγω επικαιρότητας- να συγχαρώ τον ΄Ελληνα Υπουργό Εξωτερικών κ. Νικόλαο Δένδια που στις 15-04-2021 κατά τη συνέντευξη τύπου στην ΄Αγκυρα δεν άφησε αναπάντητη καμία πρόκληση του Τούρκου ομολόγου του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, αλλά αποδόμησε σθεναρά όλα τα επιχειρήματα της τουρκικής πλευράς.
Δεν έχω πρόθεση να διαφημίσω έναν πολιτικό που έχει εκδημίσει από το 2016 αλλά για λόγους ιστορικής συνέπειας και αλήθειας πρέπει να αναφέρω το όνομά του.
Πρόκειται για τον Γεράσιμο Αρσένη, Υπουργό Εθνικής ΄Αμυνας της Ελλάδας που, εκτός από τα άλλα τέσσερα υπουργεία, υπηρέτησε και στο ΥΠΕΘΑ την περίοδο από 13 Οκτωβρίου 1993 έως 25 Σεπτεμβρίου 1996. Η θητεία του στο ΥΠΕΘΑ σφραγίστηκε αφενός από την επώδυνη εθνικά κρίση των Ιμίων και αφετέρου από τη διαμόρφωση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) Ελλάδας και Κύπρου.
Το Νοέμβριο του 1993, ένα μήνα μετά την ανάληψη του Υπουργείου, διακηρύχθηκε από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου το «Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου» με κύριο χαρακτηριστικό τον καθαρά αμυντικό του χαρακτήρα και στόχο την αποτροπή ή αντιμετώπιση κάθε επιθετικής ενέργειας της Τουρκίας, εναντίον του ενός ή και των δύο μερών.
Με την διακήρυξη του Δόγματος υπογραμμίζεται με έμφαση η δέσμευση της Ελλάδας να θεωρεί ως αιτία πολέμου (casusbelli) οποιαδήποτε τουρκική απόπειρα προέλασης στην ελεύθερη Κύπρο. ΄Ηταν πράγματι ένα ισχυρό αποτρεπτικό Δόγμα που δεν θα τολμούσε Η Τουρκία να αγνοήσει και παραβιάσει.
Αυτή η περίοδος της θητείας στο ΥΠΕΘΑ ήταν πολύ γόνιμη, παραγωγική και ευνοϊκή για τη Θράκη και ιδιαίτερα για τον ακριτικό ΄Εβρο. Ο Γεράσιμος Αρσένης ανήκε στο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, με εθνικές ευαισθησίες και ξεχωριστά για την ακριτική μας περιοχή.
Είναι ο ίδιος πολιτικός που κατάλαβε ότι αφού η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν τολμάει να επενδύσει σε μια παραμεθόρια περιοχή με έναν κακόπιστο και κακόβουλο γείτονα απέναντι, αποφάσισε ότι έπρεπε να επενδύσει το κράτος και να προσφέρει λίγη ζωντάνια στην παραμελημένη Θράκη και στον ΄Εβρο.
Αφού προετοίμασε το θέμα από όλες τις πλευρές και διαδικασίες, το Μάρτιο του 1996 με το (ΦΕΚ/ΤΑΕ ΕΠΕ 1017/07 Μαρτίου 1996 ιδρύθηκε με έδρα το Σπήλαιο ΄Εβρου, διάρκεια 50 χρόνια και με σκοπό μεταξύ των άλλων «…την ραφή στολών των Ενόπλων Δυνάμεων, σύμφωνα με τις παραγγελίες των αρμοδίων υπηρεσιών τους…» με αρχική επωνυμία ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΉ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΡΑΦΗΣ ΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ (με διακριτικό τίτλο ΤΡΙΓΩΝΟ ΑΕΒΕ) που ανήκε στην εταιρία ΕΝΔΥΜΑΤΑ ΤΡΙΓΩΝΟΥ ΑΕΒΕ.
Το εργοστάσιο ήταν έτοιμο από κάθε άποψη να λειτουργήσει με εγκατεστημένα τα μηχανήματα.
Όταν, όμως, ο Γεράσιμος Αρσένης μετακινήθηκε σε άλλο υπουργείο, η λειτουργία του εργοστασίου καθυστερούσε σκόπιμα διότι υπήρχαν κάποιες ύποπτες σκοπιμότητες. Από καθυστέρηση σε καθυστέρηση και από αναβολή σε αναβολή το εργοστάσιο δεν λειτούργησε ποτέ.
Ξέρετε γιατί δεν λειτούργησε ποτέ το καινούριο ετοιμοπαράδοτο εργοστάσιο παραγωγής στρατιωτικών ενδυμάτων στο Σπήλαιο – Πλάτη Τριγώνου Έβρου;
Γιατί κάποιοι αρμόδιοι και «υπεύθυνοι» επί των προμηθειών του Στρατού (πολιτικοί και κατά πάσα πιθανότητα και στρατιωτικοί) θα έχαναν την προμήθεια από την μαζική παραγγελία στρατιωτικού ιματισμού σε ξένες φθηνότερες αγορές, μεταξύ των οποίων και η Τουρκία.
Εάν όμως λειτουργούσε το εργοστάσιο θα δημιουργούνταν 200 κυλιόμενες θέσεις εργασίας (κυρίως γυναικών) στην ευαίσθητη εθνικά περιοχή και δεν θα συρρικνώνονταν πληθυσμιακά το Τρίγωνο ΄Εβρου για να καταντήσει ένα απέραντο γηροκομείο.
Εξαιτίας της εσκεμμένης εγκατάλειψης αυτής της μονάδας, τελικά η εταιρεία μπήκε σε εκκαθάριση αρχικά και το ελληνικό κράτος υπολογίζεται ότι διέθεσε και έχασε ένα ποσό 2 εκατ. Ευρώ. Διότι κάποιες εγκαταστάσεις της κατασχέθηκαν και ανήκουν πλέον στον επιχειρηματία ο οποίος είχε προμηθεύσει τα μηχανήματα παραγωγής στρατιωτικών ενδυμάτων και προφανώς δεν πήρε τα χρήματά του. Φυσικά η κοινωνική και εθνική ζημία ήταν πολλαπλάσια.
Τους «υπεύθυνους» δεν τους ενδιέφερε να υπάρχει και να λειτουργεί μια παραγωγική μονάδα σε μια άνυδρη επενδυτικά περιοχή που θα έδινε ζωντάνια και οικονομική ένεση του πληθυσμού. Μια μονάδα που θα κατανάλωνε εγχώριο βαμβάκι και μαλλί και ελληνικά υφάσματα και όχι εισαγόμενα.
Όταν κάποιοι πολιτικοί και κρατικοί λειτουργοί λειτουργούν με τέτοιες νοοτροπίες και άνομες προθέσεις ποιο παράδειγμα θα πάρει η ελληνική κοινωνία να προτιμάει τα ελληνικά προϊόντα;
Αυτό ήταν το άδοξο τέλος που το παρατημένο εργοστάσιο στρατιωτικών ενδυμάτων στο Σπήλαιο Ορεστιάδας σε κάποια φάση σχεδιάζονταν να λειτουργήσει ως χλιδάτη δομή λαθρομεταναστών.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Γεράσιμου Αρσένη στο ΥΠΕΘΑ προσελήφθησαν αρκετές εκατοντάδες άνεργοι νέοι Θρακιώτες και ιδιαίτερα Εβρίτες ως Επαγγελματίες Οπλίτες (ΕΠ.ΟΠ) και πολλοί Οπλίτες Πενταετούς Υποχρέωσης (ΟΠΥ) με γενναία πριμοδότηση μορίων, πολλοί από τους οποίους μετατάχθηκαν σε μονίμους υπαξιωματικούς. Προσελήφθησαν επίσης στις Σχολές Μονίμων Υπαξιωματικών αρκετοί νέοι καταγόμενοι από τη Θράκη και τον Έβρο.
΄Ηταν και αυτά μια θωράκιση της ακριτικής περιοχής και μια ευκαιρία εξασφάλισης εργασίας.
Από τότε μέχρι πρόσφατα όσες επιχειρήσεις επιδοτήθηκαν από το ελληνικό δημόσιο με 62%, άλλες δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ και έμειναν τα «κουφάρια» ενώ τα χρήματα της επιδότησης έγιναν καταθέσεις σε ξένες τράπεζες. Άλλες μονάδες έκλεισαν ως μη ανταγωνιστικές και άλλες μετεγκαταστάθηκαν στη Βουλγαρία και σε άλλες όμορες χώρες της Ελλάδας.
Μένω άφωνος μπροστά στην εφευρετικότητα… κάποιων Ελλήνων και στον πατριωτισμό τους!!!
Παναγιώτης Κουσίδης
