Μια φράση, μια φράση πικρή η γλυκιά,
μια φράση θυμού ή εγωισμού, περηφάνιας,
αγάπης, εκδίκησης, χαράς, λύπης, ψυχής,
πίστης, μαχητικότητας, ελπίδας, δικαιοσύνης.
Μια φράση μια εικόνα του εαυτού σου,
μια χρεία του λυτρωμού σου,
ένας αγώνας επιβίωσης,
ένας αγώνας καταξίωσης.
Κι αν ειπωθεί αυτή η φράση
θα έχει η καρδιά αναγαλλιάσει
θα έρθει η γιατρειά στην ψυχή
δε θα παραμένει κλειστή.
Μια φράση η δύναμη, η ένεσή σου,
η τόνωση και η ανάστασή σου.
Πες την και άνοιξε τα φτερά
μην τα κρατάς άλλο κλεισμένα βαριά.
Μην αφήνεις τη φλόγα να σε κάψει,
μην αφήνεις το χρόνο να πετάξει.
Τα θέλω σου μη φυλακίζεις,
τη ζωή σου να ορίζεις.
Πες ό,τι σε βαραίνει, ό,τι σε πονά.
Μην το κρατάς άλλο βαθιά.
Αγωνίσου να ξαλαφρώσεις, να ανασάνεις
τον εαυτό σου άλλο μην πικράνεις.
Σ΄ όποιον αρέσει αυτή η φράση,
η καρδιά σου δε θα χάσει.
Θα νιώσει ανακούφιση και ανάσταση,
θα νιώσει ηρεμία και χαλάρωση.
Εκφράσου με τα λόγια, με τα έργα,
με τα θέλω, με τα μπορώ,
με το σώμα, με την ψυχή,
με τα πιστεύω, με τα είμαι,
με τα νιώθω, με όλη σου την ύπαρξη.
Είσαι ένας, είσαι μοναδικός, είσαι εσύ.
Πίστεψε στον εαυτό σου.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
