Οι αισθήσεις βουτηγμένες
στ’ όμορφου δειλινού τις φλόγες
Στον εγκέφαλο φωλιάζουν
της ανάμνησης οι στέπες
- Advertisement -
Του λύκου η κραυγή
αντηχεί στο φαράγγι
Ξύπνα τ’ άστρο της αυγής
στις πύλες της Ανατολής
Προανάγγειλε τη μέρα τ
ου χαρμόσυνου ουρανού
Κοίτα τα ‘λιόλουστα στάχυα
μέσα από τα κρύσταλλα
της πρωινής δροσιάς
Για σένα γεννάει ξανά
το κοχύλι μαγευτικά
του μαργαριταριού
τη λαμπερή κραυγή
Ύψωσε το ανάστημά σου
χωμένος μες τα χρώματα
Ορθώσου αντικρύ στο φως
με το χαμόγελο στα χείλη
Στα άνθη λουσμένος
χορεύει ο κάμπος
Τον πρώτο του ίσκιο
ρίχνει ο Μάης
μακριά ως το χάος
Κι εσύ χαμογελάς
λουσμένος στη χαρά
Άρα ζεις
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart, 30.01.1995
