Θα ΄θελα, Θεέ μου, να μπορώ
στο χθες ξανά να γυρνούσα,
παιδί σαν ήμουνα μικρό
και για ζωή διψούσα.
Θα ΄θελα να ΄διωχνα ότι με πονά
και τη χαρά μού κλέβει
ότι είναι ψεύτικο και με πλανά
να μη με συντροφεύει.
Θα ΄θελα να μην υπάρχει μοναξιά,
αρρώστια, πόνος και δάκρυ
να έχουν όλοι μια ζεστή φωλιά
σ΄όλη τη γη απ΄ άκρη σ΄ άκρη.
Μόνο εσύ, Θεέ, μπορείς
να σώσεις αυτόν τον κόσμο,
να γεμίσεις όλες τις ψυχές της γης
με αγάπη, ζεστασιά και άρωμα δυόσμο.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
