Τ’ αυτιά της ψυχής του βουβά
απ’ του κόσμου τον πόνο
τη νύχτα σχίζουν αστραπές
κάθε κραυγή πνίγουν βροντές
Ο κύκλωπας Πολύφημος
ουρλιάζει μανιασμένος
δεν τον τρομάζουν όμως
τ’ άγρια ουρλιαχτά του
Της Κασσάνδρας οι φωνές
χάνονται στο λαβύρινθο
των λαβωμένων του αυτιών
και στην πνοή τ’ ανέμου
Ο κίνδυνος ο άχαρος
μ’ ορμή χτυπά την πόρτα
δεν σκιάζει το καθόλου
το φως των ομματιών του
- Advertisement -
Στου καραβιού το κατάρτι
σαν τον Οδυσσέα δεμένος
βλέπει με μάτια ολάνοιχτα
τις πολεμοχαρείς Αμαζόνες
τις γλυκολάλητες Σειρήνες
χωρίς ν’ ακούει καθόλου
της φωνής τους τον φλοίσβο
Μόνο τον αλαλαγμό
του βάρβαρου σκοτωμού
τον σπαραγμό του θανάτου
ακούει τα και νιώθει
πως άδικα η ζωή τελειώνει
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης Stuttgart
