- του Δημήτρη Καπράνου
Επανερχόμεθα στο θέμα της «ζούγκλας του μαυροπίνακα», στην οποία αναφερθήκαμε σε προηγούμενο σχόλιό μας. Φυσικά, δεν είμαστε θιασώτες της «βίτσας», του «χάρακα» και της «σφαλιάρας», συνθήκες υπό τις οποίες εμείς μεγαλώσαμε, στην τρυφερή ηλικία των σχολικών μας χρόνων.
Ωστόσο, το να φτάσεις σήμερα στο άλλο άκρο, στο να κάνουν, δηλαδή, χρήση των προαναφερθέντων μέσων οι μαθητές και να υφίστανται τα πάνδεινα οι εκπαιδευτικοί, είναι ανέφικτο.
Είναι βέβαιο ότι η επιβολή κυρώσεων, σε περιπτώσεις κατ’ εξακολούθηση παρεκτροπής, είναι απαραίτητη! Τι άλλο, δηλαδή, θα «βάλει μυαλό» τον μαθητή-θηρίο, αν δεν αισθανθεί ότι οι εκτός κανονισμού πράξεις έχουν και συνέπειες;
Αν και έχουν περάσει πολλά-πολλά χρόνια, μου έχει μείνει στο μυαλό μία περίπτωση. Σε ένα διάλειμμα, στην Ιωνίδειο, ήλθα στα χέρια με έναν συμμαθητή μου, τον Μανώλη, σήμερα πολύ καλό μου φίλο και συμπάσχοντα, αφού είναι και αυτός προσκείμενος στον Εθνικό Πειραιώς.
Από το πλατύσκαλο, ο επιτηρητής, ο φιλόλογός μας, ονόματι Κεραμάρης, παρατηρούσε τα συμβαίνοντα στο προαύλιο. Έβγαλε, λοιπόν, την σφυρίχτρα του, σφύριξε και μας φώναξε στο πλατύσκαλο. «Πλησιάστε, κύριε Καπράνε, και βγάλτε τα γυαλιά σας», μου λέει. Αμέριμνος, πλησιάζω και βγάζω τα γυαλιά της μυωπίας που φορούσα. Αστραπιαίως, δέχομαι ένα χαστούκι, που «είδα τον ουρανό σφοντύλι», που θα έλεγε ο πατέρας μου. Ο Μανώλης, που ακολούθησε, είχε δει το συμβάν και πρόλαβε να αποτραβηχθεί όταν ήρθε η σειρά του και το χαστούκι τον πήρε «ξώφαλτσα».
Ακόμη το θυμάμαι εκείνο το χαστούκι. Αλλά έκτοτε ουδέποτε δημιούργησα οποιοδήποτε επεισόδιο. Όχι, δεν τάσσομαι υπέρ της επαναφοράς της χειροδικίας (αν και, μεταξύ μας, καλό μου έκανε το χαστούκι). Δεν τόλμησα, όμως, να αναφέρω στους γονείς μου το περιστατικό, επειδή ήμουν βέβαιος ότι θα μου έλεγαν «καλά σου έκανε, αφού ατάκτησες» ή δεν θα σχολίαζαν το θέμα. Πάντως, να σπεύσουν στο σχολείο και να διαμαρτυρηθούν επειδή ο κανακάρης τους εισέπραξε έναν φούσκο, ήταν κάτι εκτός πραγματικότητας.
Εδώ, όμως, η καθηγήτρια υπέφερε τα πάνδεινα. Και τα είχε αναφέρει -επωνύμως- στους προϊσταμένους της. Αλλά ποιος τα βάζει με τους μαθητές σήμερα; Και, κυρίως, ποιος τα βάζει με τους γονείς, οι οποίοι θα επιτεθούν αυθωρεί και ανενδοίαστα στον οποιονδήποτε καθηγητή; Θυμάστε τα «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» του Σακελλάριου, με τον καθηγητή Φλωρά που χαστούκισε την μαθήτρια και απελύθη -έστω και για λίγο- από το Κολλέγιο; Να, πού η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί, με άλλο σενάριο και δραματική κατάληξη. Δυστυχώς, οι γονείς, αντί να καθοδηγήσουν τα παιδιά σε ήρεμα νερά, συμβάλλουν -αφού και οι ίδιοι ζουν σε έναν κόσμο βίας- στην εξαγρίωσή τους.
Τώρα θα πουν κάποιοι: «Και τι θα γίνουν τα σχολεία; Κατηχητικά;». Εδώ υπάρχει ένα θέμα, όταν ένα μάθημα, όπως τα Θρησκευτικά, που διδάσκει την αγάπη και την αλληλεγγύη, έχει τεθεί «εις το πυρ το εξώτερον». Και πάλι θα πείτε: «Καλά, τι θα γίνουν τα παιδιά; Θεούσες;». Όχι, ασφαλώς. Αλλά αν δεν γίνει κάτι -και γρήγορα- σε λίγο καιρό τα σχολεία θα μετατραπούν σε θηριοτροφεία. Κι ύστερα, ο δρόμος προς τη ζούγκλα της καθημερινότητας θα είναι εύκολος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…
Δημήτρης Καπράνος
Εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»
