Η ανθρωπότητα αργοπεθαίνει,
η φύση, το περιβάλλον,
ανεπαρκώς προστατευμένα,
άγρια ζώα και πτηνά εξαφανισμένα.
Οι πάγοι λιώνουν,
θάλασσες, ωκεανοί, μολυσμένοι.
Ο βιομηχανικός ανταγωνισμός θεριεύει,
των ανθρώπων τη ζωή,
τον πλανήτη γη υπονομεύει.
Ο αέρας που αναπνέουμε μάς σκοτώνει,
οπλισμένος σαν αστακός,
σαν ύπουλος εχθρός,
μολυσμένος με ό,τι δηλητηριώδη
καυσαέρια φανταστείς,
μα πως μπορείς, απ’ αυτό το αόρατο
όπλο, να προφυλαχτείς;
Ρέματα μπαζωμένα,
ποτάμια ισοπεδωμένα,
δάση καμμένα,
βίλες και εξοχικά,
επάνω εκεί χτισμένα.
Τα δάση καίγονται,
(εμείς τα καίμε, εις ένδειξη
ευγνωμοσύνης προς αυτά).
Η βροχή η ευλογημένη,
τώρα πλημμύρες
και καταστροφές μόνο μας φέρνει.
Ισχυροί τυφώνες συχνά,
ισοπεδώνουν, πόλεις και χωριά.
Δεν μας χωράει αυτός ο τόπος,
δεν μας χωράει αυτή η γη η ευλογημένη,
στη σελήνη, σε άλλους άγνωστους πλανήτες,
αναζητούμε να κατοικήσουμε,
τα πλούτη μας να επιδείξουμε.
Τις λίμνες, τις θάλασσες, θα αποξηράνουμε,
οικόπεδα θα τις κάνουμε,
παλάτια, ουρανοξύστες θα χτίσουμε,
στον ουρανό να φτάσουμε,
την σοφία, την παντοδυναμία
του Θεού, να ξεπεράσουμε.
Aπ’ τα λάθη μας δε διδαχτήκαμε,
τα πάντα λησμονήσαμε,
το λάκκο που ανοίγουμε,
εμείς πρώτοι μέσα θα πέσουμε.
Αλεξ/πολη 7-9-2015
Γ.Χ.Τ.
