Αθ. Παπατριανταφύλλου

'Ητανε μέρα του Σταυρού το μαύρο εικοσιδύο τη Θράκη μας που αφήσαμε διωγμένοι απ' το θηρίο. Ποιο να 'τανε το κρίμα μας; Ποια η κατακραυγή μας; Ποιας μοίρας ήταν εντολή, να φύγουμ' απ' τη γη μας; Εκεί αφήσαμε καρδιά νιες μα και παλικάρια, γέροι, γυναίκες και παιδιά. Μείναμ' άδεια κουφάρια! Ω!...

Κάποτε σε μια γειτονιά, γνωρίζανε οι πάντες, και τα καλά και τα κακά, γυναίκες μα και άντρες. Και τα παιδιά όλα  έπαιζαν,   σε αυλές και σε αλάνες, χωρίς να ενδιαφέρονται για εικόνες, της Τ.V,. τις ... πλάνες. Σήμερα, όχι  στη γειτονιά, στην  πολυκατοικία,  αυτήν, που εκεί συγκατοικούν,  δεν νοιώθουν πια...