Γεώργιος Χ.Τσαρακστίδη

Με τι καρδιά, με τι ψυχή, με τι όνειρα να γυρίσουν, στα κατάμαυρα χωριά; Απάντηση καμιά. Το λέει, το απαντά, η μαύρη καταχνιά, που έκρυψε τον ήλιο, και γίνανε όλα, στάχτη και όνειρα απατηλά. Στάχτη γίνανε, τα καταπράσινα δάση ξανά, κάηκαν τα ωραία μας χωριά, ήρθε η μαύρη συμφορά. Παντού μαυρίλα, παντού στάχτη...