Η φοβικότητα έναντι της Τουρκίας, μας οδηγεί σε συνεχείς υποχωρήσεις – Βλέπουμε εθνικές απώλειες, χωρίς να αντιδρούμε
Ακούσαμε τον υπουργό Εξωτερικών να δηλώνει από ραδιοφώνου, ότι η Ελλάς δεν θα ακολουθήσει την Τουρκία στην οδόν της στρατιωτικοποιήσεως των διαφορών μας.
Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε επιδείνωση, μάς είπε. Δυστυχώς αυτό το γνωρίζουμε. Όπως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων την επιδιώκει και την καλλιεργεί η Άγκυρα.
Δεν αρκεί να θέλουμε εμείς μόνο ειρηνική διευθέτηση των ζητημάτων. Πρέπει να το θέλει και η Τουρκία.
Η οποία κατά τον κ. Δένδια θέλει να μας οδηγήσει στην «παγίδα» της στρατιωτικοποιήσεως. Πολύ φοβούμεθα όμως ότι στην παγίδα έχουμε πέσει μόνοι μας.
Και εκεί μάς έχει οδηγήσει η πολιτική υποχωρητικότητος δεκαετιών. Εκεί μάς έφερε η ανόητος αντίληψις, ότι μπορεί να επιτύχουμε κάτι διά τού κατευνασμού. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στην Ιστορία. Η τρέχουσα ειδησεογραφία μάς ενημερώνει ότι οι Τούρκοι πετούν καθημερινώς σχεδόν επάνω από νησιά μας.
Επίσημοι παράγοντες στην Άγκυρα διεκδικούν την κυριαρχία τους. Η οριοθέτησις θαλασσίων ζωνών πού έχουν υπογράψει με τον Σάρρατζ κατετέθησαν στον ΟΗΕ.
Και εμείς απλώς διαμαρτυρόμεθα. Κάποιοι μοιρολατρικώς σχολιάζουν: «Και τί θα μπορούσαμε να κάνουμε;».
Και λίγο αργότερα ακούμε την κακόηχη τουρκική γλώσσα σέ σήριαλ πού προβάλλονται από ελληνικά τηλεοπτικά δίκτυα! Εκεί λοιπόν ευρίσκεται η παγίδα. Πού μάς έχει εγκλωβίσει να βλέπουμε εθνικές απώλειες χωρίς να αντιδρούμε. Διότι πριν φθάσουμε σέ θερμές εμπλοκές υπάρχουν πολλά βήματα πού θα μπορούσαν να τρέψουν τούς Τούρκους εις φυγήν. Όπως κατά το παρελθόν έχει γίνει. Και ας το έχουμε λησμονήσει.
Επειδή ή απάντησης σέ μια διμερή συμφωνία είναι μία άλλη διμερής συμφωνία, πολύ σωστά ή Ελλάς συ- ζητεί με την Ιταλία και την Αίγυπτο την οριοθέτηση ΑΟΖ. Το ερώτημα είναι για ποιόν λόγο δεν έχει υπάρξει ακόμη μια τέτοια συμφωνία με την Αίγυπτο. Διότι μια τέτοια θα ανέτρεπε την συμφωνία Ερντογάν – Σάρρατζ. Ό κ. Δένδιας μάς λέγει ότι γίνεται συζήτησις με την Αίγυπτο. Δηλαδή δεν έχουμε ακόμη φθάσει στο επίπεδο της διαπραγματεύσεως με μια δεδομένα φιλική χώρα. Γιατί; Μήπως υπάρχουν ζητήματα εμπιστοσύνης; Τα όποια ανάγονται στην φοβικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων;
-Ε-
