Ο άνθρωπος απ’ τα γεννοφάσκια του, θέλει τα πάντα να ‘χει,
προνόμια και αγαθά, πάντοτε, και όχι όταν λάχει.
Ως νέος και ως ανώριμος, δικαιούται να τα θέλει.
Πώς θα βρεθούν; Πώς θα γίνουν Ιδιόκτητα; Κι αυτό να μην τον μέλει!
Αλλά, σαν ώριμος και υπεύθυνος, πρέπει να λογαριάζει,
αν θα μπορεί όλα καλά, τα πάντα να συνταιριάζει.
Ευχής έργον όλοι να ‘χουνε, προνόμια κι αγαθά.
Όμως για κάθε άνθρωπο, είναι όλα μπορετά;
Όπως γνωρίζουμε όλοι μας, σε όλες τις κοινωνίες,
όλοι οι άνθρωποι δεν έχουνε, τις ίδιες προνομίες.
Υπάρχουνε οι τυχεροί, που όλα τους παν καλά,
αλλά, οι πολλοί άτυχοι βλέπουνε, κατεβασμένα ρολά!
Πολλές φορές οι άτυχοι, όσοι δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα,
χτυπούν με πείσμα ολημερίς, της τύχης τους τη θύρα!
Και θέλουν ν’ αποκτήσουνε, μπορούνε – δεν μπορούνε,
πολλά αγαθά και υλικά, και με όποιο τρόπο … βρούνε.
Αλλά, το μέτρο σ’ όλα αυτά, τα «θέλω» του κοσμάκη,
πρέπει να είναι προ οφθαλμού, αν όχι πολύ, λιγάκι.
Και οι ενήλικες τα «θέλω» τους, να είναι μετρημένα.
Ας μην απαιτούνε πράγματα, αμέτρητα και εξεζητημένα.
Τα πράγματα όλα στον καιρό τους, κι αν οι συγκυρίες συναινούν,
τα οικονομικά αν το επιτρέπουν, και άμεση χρήση αν απαιτούν.
Αλλά, και οι οικογένειες, ας κάνουν χρηστή χρήση στα θέλω,
και ας αποφεύγουνε αγορές, κάθε νέου … μοντέλου.
Ό,τι είναι εκ του περισσού, είναι απαραίτητο σε άλλον,
που, αν το χάσει θα αισθανθεί, έναν καημό μεγάλον.
Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι, που είναι πλεονέκτες,
που μέτρο δεν ξέρουν τι θα πει, κι ας είναι και λίγο ρέκτες.
Είναι αυτοί, που πολλαπλά αγοράζουνε, πράγματα με αξία,
για τα μέλη μιας οικογένειας, και τα ‘χουν σε … απραξία!
Τα παίρνουν για επίδειξη, και κάνουν τον καμπόσο,
σε φίλους, γνωστούς και συγγενείς, ενώ τους υποτιμούν ωστόσο.
Είναι η πρέπουσα συμπεριφορά, όλων αυτών των τύπων;
Ή είναι η εσφαλμένη επίδειξη, ιδιότροπων προτύπων;
Δεν γνωρίζουν, ότι προκαλούν, το δημόσιο αίσθημα,
και δημιουργούνε σε πολλούς, δυσάρεστο συναίσθημα;
Ως φαίνεται δεν γνωρίζουνε, πως η πλεονεξία,
καταστρέφει όλη τη γη, την σπρώχνει στην απαξία!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
