Ήταν να το ακούσει κάποιος αυτό
ένα συννεφιασμένο βράδυ
που χάθηκε το φεγγάρι στον ουρανό
και δεν αισθάνθηκε αγάπης χάδι.
Αντίο λέξη σκληρή
που ειπώθηκε χωρίς πόνο
λέξη που όπως και να ακουστεί
φέρνει αγκάθια στο δρόμο.
Αντίο σε μια σχέση που βασίλευε
και τίποτε δεν προμήνυε
πως τα όνειρα θα έκλεβε
και την καρδιά θα έγδυνε.
Το αντίο πάντα πληγώνει
όταν λέγεται χωρίς σκεπτικό,
την καρδιά αποδυναμώνει
και τίποτα δεν είναι ικανοποιητικό.
Θέλει πολύ κουράγιο
για να αντέξει κάποιος όταν το ακούσει
να βρει απάνεμο μουράγιο
να το δεχτεί, να το αποφασίσει.
Μακάρι να μην το ακούσει κανείς αυτό,
να μην του το γράψει η μοίρα
να ζήσει το χωρισμό τον οδυνηρό
κι ότι πέρασε να γίνει άχρηστο, φύρα.
Η μοναξιά δεν είναι υποφερτή
αλλά μπροστά σε μια άκαρπη σχέση
θα δείξει ο καθένας υπομονή
και με το χρόνο να το ξεπεράσει θα μπορέσει.
Ο χρόνος είναι γιατρός
λέει σωστά η παροιμία
και έτσι θα τα βγάλει όλα εκτός
και θα κοιτάξει τη ζωή του που είναι μία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
