Οι πολιτικές ευθύνες που άνοιξαν τον δρόμο για το «γκριζάρισμα»
Του Παναγιώτη Χόχολη
Α’ Μέρος
1. Εισαγωγή
Επειδή δυστυχώς, η κρίση των ΙΜΙΩΝ το 1996, αποτέλεσε την συνέχεια των εθνικών τραγωδιών του 1922(Μ. Ασία) και 1974 (Κύπρος), η μελέτη αυτή διατηρεί την επικαιρότητα, για την αποφυγή νέων τραγωδιών, όπως αυτές προδιαγράφονται με την καθιέρωση, επιδίωξη και υλοποίηση της τουρκικής “Γαλάζιας Πατρίδας”. Οι απόψεις και εκτιμήσεις μας εκτίθενται όπως πιο κάτω:
α. Στις 31 Ιανουαρίου (01:18) 1996 εκεί, στις βραχονησίδες ΙΜΙΑ, έπεσαν υπέρ πατρίδας, οι τρεις λεβέντες, σταυραετοί ήρωες Αξιωματικοί του Πολεμικού μας Ναυτικού (Υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, Υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος, Αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοϊψός), λόγω πτώσεως του ελικοπτέρου, στο οποίο επέβαιναν. Ανάξιοι και ανίκανοι πολιτικοί, την περίοδο αυτή, κρυμμένοι σαν αρουραίοι, στα πολιτικά τους γραφεία ή σε άλλους χώρους και μη όντες παρόντες, κατελάχιστον, στην αίθουσα (θάλαμο) Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ, διέταξαν να τους πληροφορήσουν, εάν στα Ν.ΙΜΙΑ είχαν αποβιβαστεί Τούρκοι κομάντος. Επικαλούνται και δικαιολογούνται, οι τότε πολιτικοί, ότι ετήρησαν αυτή την χαλαρή και αδικαιολόγητη, εθνική στάση, για να μη χαρακτηριστούν πολεμοχαρείς και φορτίσουν επικίνδυνα την ήδη φορτισμένη κατάσταση. Στο τέλος όμως, αποδείχθησαν ηττοπαθείες, με το οδυνηρό αποτέλεσμα, την απώλεια των τριών ηρώων Αξιωματικών μας, καθώς και το «γκριζάρισμα» των ΙΜΙΩΝ και σήμερα να μην θεωρούνται Ελληνικά, όπως προηγουμένως ίσχυε, με την παραδοχή ακόμη και της ίδιας της Τουρκίας, με έκδοση σχετικών χαρτών, καθώς και των Η.Π.Α.(χάρτης) και της Ιταλίας, προηγούμενης κατόχου των Δωδεκανήσων και των εντός αυτών των βραχονησίδων ΙΜΙΩΝ, πριν παραχωρηθούν στην Ελλάδα, το 1947. Ως εκ τούτου το εθνικό γόητρο μας επλήγει βαρύτατα.
β. Κουβαλώντας, όλα τα πολιτικά πάθη τους, τις κομματικές τριβές και διαμάχες τους, οι τότε πολιτικοί (Σημίτης, Πάγκαλος, Τσοχατζόπουλος κλπ), καθώς και την έντονη διαμάχη τους με τους στρατιωτικούς (Ναύαρχο Λυμπέρη), με υπαιτιότητά τους, αφού ήθελαν να παίξουν και τον ρόλο των στρατιωτικών, τους οποίους έβλεπαν και αντιμετώπιζαν ως υποτακτικές μαριονέτες, αλλά και υπεύθυνους όπου τα έβρισκαν σκούρα, με εντολή του Πρωθυπουργού Σημίτη, την 30 Ιανουαρίου 1996, τα μεσάνυχτα και ενώ οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονταν σε διάταξη μάχης, συγκεντρώθηκαν στο γραφείου του Πρωθυπουργού στην Βουλή και όχι σε αίθουσα επιχειρήσεων όπως επιβαλλόταν, σε σύσκεψη, η οποία εξελίχτηκε σε μια αδιέξοδη συζήτηση αναρχίας και Βαβυλωνίας, όπου κυριαρχούσε η σύγχυση και το χάος, ενώ ο εχθρός βρισκόταν προ των πυλών (ΙΜΙΑ), σύμφωνα με τουρκική σχεδίαση.
γ. Στις συζητήσεις και συναντήσεις στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, στη Βουλή, στην κρίσιμη αυτή περίοδο της 31 Ιανουαρίου 1996, υπήρχαν δύο αντικρουόμενες τάσεις, αυτή του Πρωθυπουργού Σημίτη συνεπικουρούμενη από τον Υπουργό Εξωτερικών Πάγκαλο και αυτή του Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχου Λυμπέρη, με τον οποίο τασσόταν εντελώς τυπικά ο Υπουργός Άμυνας Αρσένης, χωρίς όμως να εκφράζει ο ίδιος κάποια άποψη, πρόταση ή εισήγηση. Κατά την ανταλλαγή απόψεων ο Σημίτης χτύπαγε το χέρι του οργισμένος στο τραπέζι, όταν ελάμβανε απαντήσεις από τον Λυμπέρη, σε τιθέμενα σε αυτόν ερωτήματα, που δεν τον ικανοποιούσαν ή που δεν αντιλαμβανόταν λόγω εξειδίκευσης τους, ως καθαρά στρατιωτικής αρμοδιότητας Λυμπέρη και όχι κάποιου πολιτικού, έστω και Πρωθυπουργού. Ο Πάγκαλος, θορυβώδης και εκρηκτικός, φόρτιζε ιδιαίτερα την κατάσταση.
2. Κανόνες Εμπλοκής
α. Όλες οι Ένοπλες Δυνάμεις τελούσαν σε ετοιμότητα Μάχης, καθώς και το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, ειδικά στα ΙΜΙΑ, την περίοδο αυτή, το οποίο δια του Α/ΓΕΝ και των κυβερνητών των πολεμικών σκαφών, που στο σύνολο τους βρισκόταν ανεπτυγμένα στην περιοχή Δωδεκανήσων και ειδικά των ΙΜΙΩΝ, ζητούσαν επίμονα κανόνες εμπλοκής, σε διαφορετική περίπτωση θα βρισκόταν σε πάρα πολλή δύσκολη επιχειρησιακή θέση υποχωρώντας άνευ δράσεως τους και παραχωρώντας χερσαία και θαλάσσια Ελληνική Κυριαρχία.
β. Κατά τη διάρκεια της σύσκεψης, της 31 Ιανουαρίου 1996, στο Γραφείο του, στη Βουλή ο Σημίτης, δίνει τον λόγο στον Λυμπέρη, ο οποίος του ζητά εφαρμογή των κανόνων εμπλοκής, αποδεσμενόμενοι από το ΚΥΣΕΑ, ο Σημίτης έκπληκτος και αδαής ρωτάει «τι είναι οι κανόνες εμπλοκής». Ο Λυμπέρης του απαντά «εάν μία τουρκική πυραυλάκατος, εισέλθει στα Ελληνικά χωρικά ύδατα, το πως θα την αντιμετωπίσω, για να ανακόψει την συνέχιση παραβιάσεως και να αποχωρήσει». Ο Σημίτης του απαντά, σαν να είναι μικρά παιδιά και παίζουν κρυφτούλι, να τους «πείτε φύγετε, είναι δικά μας χωρικά ύδατα».
Ο Λυμπέρης, στη συνέχεια πήγε στην αίθουσα επιχειρήσεων οπότε τα μεσάνυκτα, καλείται πάλι στο Γραφείο στη Βουλή, του Πρωθυπουργού. Ο Λυμπέρης θέλοντας να παρακολουθεί την Τακτική – Στρατιωτική κατάσταση στην περιοχή των ΙΜΙΩΝ, από την αίθουσα επιχειρήσεων, με επιτελείς, χάρτες και επικοινωνίες, αρχικά αρνήθηκε, αλλά οι ανησυχίες του δεν εισακούγονται και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, διακόπτοντας, κάθε επαφή, με την ραγδαίως εξελισσόμενη κατάσταση στα ΙΜΙΑ, μεταβαίνει στο Γραφείο του πρωθυπουργού Σημίτη. Έχοντας ως επιτελής επιχειρήσεων υπηρετήσει σε πάρα πολλές νευραλγικές επιχειρησιακές θέσεις σε Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο, και Δκτής Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας και Μεραρχίας, αλλά και Υποδιοικητής και Διοικητής της Ανώτατης Σχολής Πολέμου, αγανακτώ, για την παρωδία και την ανύπαρκτη, επιτελική διαδικασία που ακολουθήθηκε, στην κρίση των ΙΜΙΩΝ, με υπαιτιότητα στο 100%, των τότε πολιτικών και ειδικά του Σημίτη.
Η εφαρμοσθείσα πολεμική τακτική ήταν δυστυχώς υποδεέστερη και κατώτερη του μαθητευόμενου Υποδεκανέα, αφού η πολεμική τέχνη και επιστήμη, είναι η κύρια ενασχόληση των στρατιωτικών και όχι των πολιτικών, όπως άστοχα επιχειρήθηκε να γίνει και δυστυχώς, κατά ολέθριο τρόπο έγινε στα ΙΜΙΑ. Επί δεκαετίες ολόκληρες, η σπουδή και μελέτη της οργάνωσης και διεξαγωγής Μάχης από τα στελέχη των Ενόπλων μας Δυνάμεων γινόταν και εμπεδωνόταν στα Σχολεία Επιτελών, κάθε Κλάδου των Ενόπλων Δυνάμεων, στη σύνταξη επιχειρησιακών σχεδίων, στη διεξαγωγή ασκήσεων Μεγάλων Κλιμακίων, αλλά και στη στρατιωτική τους καθημερινότητα.
Στην κρίση όμως των ΙΜΙΩΝ (Ιανουάριος 1996), η όλη αυτή υφιστάμενη ισχυρή επιχειρησιακή δομή των Ενόπλων μας Δυνάμεων, κτηθείσα με μόχθο, καταπόνηση, ψυχική και σωματική των Στελεχών τους, τινάχθηκε στον αέρα, από φαυλότητα, ρηχότητα, ανικανότητα και υπέρβαση εξουσίας, των πολιτικών, επί των στρατιωτικών.
Τα μεσάνυκτα της 31 Ιανουαρίου 1996, μεταξύ Σημίτη και Πάγκαλου από την μια μεριά και Λυμπέρη από την άλλη διεξήχθει στο Γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή οξύς διάλογος, άνευ αποτελέσματος και κατέληξε σε υβριστική και απαξιωτική τοποθέτηση για τις Ένοπλες Δυνάμεις, των πολιτικών, οι οποίοι στις κρίσιμες αυτές εθνικές στιγμές, ενώ έπρεπε να είναι υψιπετείς και γενναιόφρονες, δυστυχώς υπήρξαν βωμολόχοι και χυδαιολόγοι, για τα γενναία παιδιά της Ελλάδας, που φυλάττουν Θερμοπύλες.
Λέγει ο Σημίτης στον Λυμπέρη «Να συλλάβετε αναιμάκτως τους εις τα ΙΜΙΑ Τούρκους με ανακατάληψη, σε 45 λεπτά των Ν. ΙΜΙΩΝ μπορείτε;» Ο Λυμπέρης απαντά «να μελετήσω τις θέσεις των πολεμικών πλοίων που είναι και μπορεί αυτό να γίνει σε 2 έως 6 ώρες». Τότε κατά τον Δημήτρη Καραϊτίδη, Πρέσβυ ε.τ, σύμβουλο του Ανδρέα Παπανδρέου, στο Γραφείο του, θέση την οποία συνέχισε και επί Σημίτη και για τον λόγο αυτόν ήταν παρών στην σύσκεψη, ακούστηκε η υβριστική φράση από την πλευρά Σημίτη – Πάγκαλου «Αυτά δεν είναι στράτα, αλλά είναι κάτι άλλο, πολύ χειρότερο, με ένα άλφα ομοιοκαταληκτικό, Σ…..». Έτσι 04:18, από την φρεγάτα ΝΑΥΑΡΙΝΟ απογειώνεται το μοιραίο ελικόπτερο με τους τρεις ήρωες Αξιωματικούς. Στις 05:08, το ελικόπτερο πέφτει στη θάλασσα, στην προσπάθεια του, να διαπιστώσει αν υπήρχαν Τούρκοι κομάντος στα Ν. ΙΜΙΑ, όπως επιθυμούσε να πληροφορηθεί ο Σημίτης.
Η θυσία των τριών αυτών Αξιωματικών μας ήταν μία ηχηρή απάντηση στην απαξιωτική, μειωτική, αισχρή, υβριστική φράση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, την περίοδο αυτή, κατά των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και ειδικά του ένδοξου Πολεμικού Ναυτικού μας. Αυτές οι φράσεις, πεζοδρομιακού χαρακτήρα, των περιθωριακών στοιχείων, είναι ντροπή, είναι αίσχος, είναι πράξη αντεθνικού εγκληματικού και όχι μόνο υβριστικού περιεχομένου, για την οποία έπρεπε να υπάρξει κάθαρση και τιμωρία.
Συνεχίζεται…
Αντιστράτηγος ε.α. Παναγιώτης Χόχολης
Επίτιμος Διοικητής Ανώτατης Σχολής Πολέμου
