Το δέντρο του ελληνισμού θάλλει εδώ κι αιώνες,
κι ανθίζει ασταμάτητα, μ’ αλήθειες και …γοργόνες.
Αλήθειες για την ηθική και για την ευνομία,
κι εξαίρεση δεν δέχτηκε ποτέ, ούτε και μία.
Δεν πίστεψε στο αφύσικο, στο ανώμαλο, στη χλεύη.
Ήθελε γνήσια ομορφιά, πάντοτε τη γυρεύει.
Κόσμους αλλούτερους, ψευδείς, κόσμους γαρνιρισμένους,
πλαστούς ποτέ, δε σχώραγε, ούτε για … μεθυσμένους!
Ήθελε φυσική ζωή, που ‘χει τα πάντα μέσα.
Η μάνα να ‘ ναι αληθινή και όχι μια μπαμπέσα.
Και ο πατέρας του σπιτιού, να ‘ναι αυτός αφέντης,
περήφανος και αγαθός, μα να ναι και λεβέντης!
Ποτέ δεν συμβιβάστηκε με μεσοβέζικες λύσεις.
Πάντοτε γνώριζε το καλό κι είχε τις αντιρρήσεις.
Μα τώρα αλλάξανε οι καιροί κι άρχισαν διαβρώσεις.
Φαίνεται στο αίμα της φυλής, ήρθαν καινούργιες … στρώσεις.
Ήρθαν άνθρωποι με φραγμούς λιγάκι μειωμένους,
στα γήινα, στα ποταπά, για τους ξελιγωμένους.
Που, προ ουδενός δεν ορρωδούν, αρκεί να ζουν καλά!
Κι ας κάνουνε τ’ αφύσικα κι ανώμαλα … πολλά!
Όχι συνέλληνες καλοί, φυλάξτε την πατρίδα,
φυλάξτε από κάθε τι κακό, τη γη την Ελληνίδα.
Κρατήστε την ακέραιη σωστή και ηθική
Με στοργική οικογένεια, μα πάντα φυσική!
Ο ΡΙΜΑΔΟΡΟΣ
Κομοτηνή
