Δυό Ελληνόπουλα, δυό γιοί, με φλόγα στην καρδιά
και στο μυαλό την ακριβή, τη σκλάβα λεφτεριά
ξεκίνησαν ένα πρωί που θύμιζε βραδιά
να βρούνε στην πατρίδα τους πιστά, γερά κλαδιά.
Πόλεις, αστούς συνάντησαν, χωριά και οικισμούς
με άντρες πολλούς μιλήσανε κι ακούσανε χρησμούς
κανείς δεν είχε στο μυαλό σφραγίδα λεβεντιάς
κανείς δεν είχε στην καρδιά αδάμαστους παλμούς.
Μιά μέρα χρυσοστόλιστη, ο μέγας Σπαρτιάτης
μάζεψε τριακόσιους σ’ απόρθητη γωνιά
μα μίλησε ο μέλας, ο μαύρος Εφιάλτης
και η φωνή του πρόδωσε ηρωική γενιά.
Ένα πρωί ανοιξιάτικο, ο γέρος του Μοριά
όρκο στο χώμα έδωσε με δράκα αγωνιστών
μα φίλοι τον σταυρώσανε, σα’ να ‘τανε Χριστός
και ήλοι τον καρφώσανε, μ’ αυτός σ’ Αυτόν πιστός.
Έτσι ‘ναι η Ελλάδα…..
…..δυό βήματα μπροστά και τρία παραπίσω.
Επιφανών ανδρών οστά θα ‘θελα να φιλήσω.
Το φθόνο, τη ζήλεια που σοβούν θα ‘θελα να ραπίσω
και με αγάπης στάλαμα τη γη μου να ποτίσω.
Χ.Γ. Μαυρομουστάκης
Αλεξανδρούπολη
