Φτάσαμε να αναρωτιόμαστε:
Υπάρχει, δεν υπάρχει;
Γίναμε σκληροί, είναι αλήθεια.
Οι συνθήκες διαβίωσης είναι δύσκολες.
Τα προβλήματα πολλά και άλυτα.
Η υπομονή εξαντλείται.
Ο αγώνας διαρκής.
Ή του ύψους ή του βάθους στα αισθήματα.
Βέβαια η μέση οδός είναι η καλύτερη.
Αρκεί να μπορείς να την οδεύσεις.
Απ΄τα ψηλά μπορείς να πέσεις εύκολα.
Στα χαμηλά φοβάσαι μη βουλιάξεις σε τέλμα.
Μέση και ευθεία οδός για σιγουριά.
Οι παρακάμψεις είναι παρακλάδια άγνωστα.
Ίσως έχουν καλή διέξοδο ίσως όχι.
Δεν τολμάς να τις ακολουθήσεις.
Είναι ποικιλία σε βγάζουν απ΄τη μονοτονία.
Είναι το έκτακτο και το ξαφνικό
που σου ανανεώνει τη ζωή, εάν είναι καλό.
Είναι όμως και το άγνωστο το αφιλόξενο.
Η οδός της ευαισθησίας είναι το νερό
που ποτίζει τις αισθήσεις μας
και κυρίως την ψυχή μας.
Να την πορευτούμε ή όχι;
Μήπως μας εκμεταλλευτούν;
Φοβόμαστε σίγουρα.
Μακάρι να υπήρχε σε αφθονία η ευαισθησία μέσα μας.
Ή έστω και λίγη.
Θα είχαμε έναν κόσμο καλύτερο.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
