
Ζωή γλυκιά
από μπροστά μου πέρασες,
και δεν με καλημέρισες,
με λησμόνησες, με περιφρόνησες,
στα αζήτητα με πέταξες.
Έβαλες φωτιά
που καίει την καρδιά μου
και τα σωθικά μου,
την άφησες να ψυχορραγεί,
μέσα στη ζούγκλα
που λέγεται ζωή.
Στα συντρίμμια της ζωής
την πέταξες την εγκατέλειψες,
χωρίς οίκτο και ντροπή,
θανάσιμα να αιμορραγεί,
μάταια αναζητεί να βρει,
αγάπη, συμπόνια, στοργή
Στη δίνη της ζωής,
μη φοβηθείς,
κοίτα μπροστά,
προχώρα γοργά,
ποτέ δεν είναι αργά.
Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης



