Μια μάνα μια ασπρόμαλλη
μια πικραμένη μάνα
καθόντανε στο σπίτι της
στη μοναξιά αντάμα
Μάνα γλυκιά μάνα χρυσή
μάνα βασανισμένη
πόσους καημούς και βάσανα
έχεις η καημένη
Που οι ρυτίδες μαρτυρούν
το τί έχεις περάσει
μέσα σε τούτη τη ζωή
σ’ αυτήν εδώ την πλάση
Ποτέ δε γνώρισες χαρά
δεν είδες άσπρη μέρα
μες στα βαθιά γεράματα
σε κάνουν όλοι πέρα
Έτσι είναι δυστυχώς
δυστυχισμένη μάνα
πάντα χτυπάει δυνατά
για σένα η καμπάνα
Πολλά παιδιά μεγάλωσες
δυστυχισμένη μάνα
και τώρα έχεις συντροφιά
τον πόνο και το κλάμα
Είσαι πάντα σκεφτική
και πάντα πικραμένη
στα υστερνά σου δυστυχώς
πολύ δυστυχισμένη
Μήπως δεν είχες όνειρα;
Μήπως δεν είχες ελπίδες
που τώρα πια σου μείνανε
στο πρόσωπο οι ρυτίδες
Λοιπόν αξίζει κάποτε
θερμά να της φερθούμε
την πονεμένη μάνα μας
που τόσο την ξεχνούμε
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδας
