Όταν το μπλοκάρισμα ενός τραπεζικού λογαριασμού, γίνεται χωρίς Δικαστική Απόφαση – Η χώρα δεν χάνει μόνο κεφάλαια και θέσεις εργασίας – Χάνει και Φαιά ουσία
Τα χρέη των πολιτών προς το Δημόσιο τραβούν την ανηφόρα, ενώ οι τράπεζες απομοχλεύουν την οικονομία αφαιρώντας πολύτιμη ρευστότητα.
Φτάσαμε σε ένα ιδιόμορφο σχήμα κολεκτιβισμού, όπου το μπλοκάρισμα ενός ιδιωτικού τραπεζικού λογαριασμού μπορεί να ενεργοποιηθεί χωρίς δικαστική εμπλοκή.
Αν αυτό το φαινόμενο δεν παραπέμπει σε άλλες εποχές και σε άλλα καθεστώτα, τότε ας αναρωτηθούμε σε τι συνίσταται.
Αν η πτώση της χώρας στις τελευταίες θέσεις της οικονομικής ελευθερίας παγκοσμίως δεν είναι ενδεικτική της θλιβερής καταστάσεως της, τότε τι άλλο απομένει να συμβεί για να πιστοποιηθεί ο βαρύτατος τραυματισμός της… δημοκρατίας;
Μίας δημοκρατίας, η οποία στις μέρες μας εγκαταλείπεται και από τα πιο δυναμικά, δημιουργικά και μορφωμένα παιδιά της.
Πάνω από 360.000 νέοι άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει την χώρα την τελευταία πενταετία και η οδυνηρή αυτή διαρροή συνεχίζεται.
Σημαντικές, έτσι, επιχειρήσεις πού θέλουν να επενδύσουν στην καινοτομία και τις σύγχρονες τεχνολογίες στην Ελλάδα εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους, γιατί, πολύ απλά, δεν μπορούν να βρουν τους ανθρώπους που θέλουν.
Η χώρα λοιπόν δεν χάνει μόνον κεφάλαια, ρευστότητα και θέσεις εργασίας, χάνει κυριολεκτικά φαιά ουσία.
Στέλνει στο άγνωστο το πολυτιμότερο κεφάλαιό της -τους νέους ανθρώπους της.
Με τον τρόπο αυτόν, όμως, επισπεύδεται και η δημογραφική κατάρρευση μίας γηράσκουσας κοινωνίας, η οποία «ξεμένει» σε όλα τα επίπεδα και από τις ζωτικές της δυνάμεις.
Αυτές που θα μπορούσαν να ηγηθούν της ανανέωσης της.
Υπό παρόμοιες συνθήκες, δεν προκαλεί καμμία απολύτως έκπληξη και η πνευματική κατάρρευση της χώρας, η οποία αποτελεί και τον προθάλαμο για μία συνολική καταστροφή.
Όπως πολύ σωστά επισημαίνει ό οικονομολόγος και συγγραφέας κ. Δημήτρης Α. Ιωάννου, «τα αποτελέσματα πρόσφατων ερευνών της κοινής γνώμης -με θέματα πού εκτείνονται μέχρι το εύλογο ερώτημα αν μας ψεκάζουν και με τι-όχι μόνον έρχονται να επιβεβαιώσουν συμπεράσματα που είχαν εξαχθεί από ανάλογες έρευνες παλαιότερα, αλλά δίνουν και την δυνατότητα -μέσω μίας “ανάγνωσης σε δεύτερο επίπεδο”-να απαντηθεί πληρέστερα το ερώτημα, γιατί η Ελλάδα συνεχίζει να ταλαιπωρείται με μνημόνια, ενώ ol άλλες χώρες που εισήλθαν σε ανάλογες δεσμεύσεις, σε μεταγενέστερο χρόνο από αυτήν, έχουν ήδη εξέλθει;
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος
