Σήμερα σωπαίνουμε ακόμα
μέσα στο Λήθαργο της ξενιτιάς
το μαύρο σύννεφο
ναρκώνει τις αισθήσεις μας
θολώνει το φως των χρωμάτων
Αύριο ξυπνώντας απ’ τη βαθιά νάρκη
θα δούμε τον ήλιο στα μάτια
θα μιλήσουμε μ’ όλους με μένα και με σένα
θ’ ανέβουμε στ’ ουρανού τ’ ανεμόσκαλο
θ’ αγκαλιάσουμε το ουράνιο τόξο
θ’ αναλογιστούμε τα χρόνια που πέρασαν
τα χρόνια του μακρινού ταξιδιού
σε εύπορες χώρες
Αύριο θα ψάξουμε να βρούμε
το ξεθωριασμένο όνειρο
τον ήχο της φωνής μας
τον κρυφό μας πόθο
τη χαμένη μας ταυτότητα
την αξέχαστη Ιθάκη
Αύριο θ’ αναζητήσουμε το σκουριασμένο
πλοίο στο ξένο λιμάνι
θα υψώσουμε τα ιστία – οδηγήτρα σημαία
και θ’ αναμείνουμε τον αγέρα
που σίγουρα θάρθει
Αύριο θα κινήσουμε για την Ιθάκη
μ’ αγάπης τραγούδια στα χείλη
Με χίλια χέρια ορθάνοιχτα
μας περιμένει η φωτεινή γη
η μπλάβα θάλασσα
ο χιλιόχρονος ήλιος
Σαν Σειρήνες μας καλούν οι καταβολές μας
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart
