Πάγκοινη διαπίστωση, πως τα χωριά αδειάζουν.
Φεύγουν οι νέοι κι οι οικισμοί ολότελα ρημάζουν.
Μα, τι θα γίνει, οι πληθυσμοί θα πάνε όλοι στην πόλη;
Μια πόλη σε κάθε νομό για να ‘χουν όλοι … σκόλη;
Θα ερημώσει η ύπαιθρός, η γη και τα χωράφια,
κι όλες οι έγνοιες της γης θα μπούνε πια στα ράφια;
Και οι παραγωγές, τα τρόφιμα, τα αγαθά της φύσης,
άνθρωπε είσαι έτοιμος, για πάντα να τ’ αφήσεις;
Και τι θα τρως, και πώς θα ζεις με ποια προοπτική,
αν λείψουνε τα τρόφιμα; Θα ‘ναι όλοι νηστικοί;
Τα τρόφιμα της Μάνας Γης δεν τ’ αντικαθιστάς.
Θέλουν ανθρώπους, χώμα και νερό, για να τα αποκτάς!
Γι αυτό, ανάγκη περισσή, αδήριτη ανάγκη,
είναι στον τόπο οι χωρικοί, να μείνουν δίχως άγχη.
Να νοιώθουν, πως επιτελούν καθήκον ιερό,
όταν ζούνε στην ύπαιθρο και στο όμορφο χωριό!
Μα, για να γίνουν όλα αυτά κι οι νέοι μας να μείνουν,
στην άγια, τη γενέθλια γη, πρέπει πολλά να γίνουν.
Κίνητρα, να δοθούν πολλά. Φοροαπαλλαγές.
Και να ‘ρθουν στη χώρα σίγουρα πάμπολλες αλλαγές.
Θα πρέπει, οι νέοι στο χωριό, να νοιώθουν περηφάνια,
πως είναι νέοι με τιμή κι όχι, της εξοχής αλάνια.
Και τότε, το μέλλον αυτής της γης, ολόλαμπρο θα είναι.
Κι όλοι θα πουν με μια φωνή. Νέε, στον τόπο σου μείνε!
Αθαν. Παπατριανταφύλλου
