Λόγια που αντί για βάλσαμο
φέραν φωτιά και κάψιμο.
Ήτανε σκέτο φαρμάκι
με πόνο και σαράκι.
Λόγια πικρά ξεστόμισες
και μια ζωή πυρπόλησες.
Χωρίς να λογαριάσεις
κατάφερες να την αδειάσεις.
Τι σου έφταιξε κι έκλεισες μια καρδιά,
πώς στέρησες μια αγκαλιά,
γιατί δεν έδωσες την ευκαιρία
να ζήσετε μια μεγάλη ιστορία;
Πώς καταντήσατε εδώ
να μην έχουνε τελειωμό
τα βάσανα και οι καημοί
να σας ματώνουν την ψυχή;
Πόσο άδικο και οδυνηρό
ήτανε το έργο αυτό
που παίξατε οι δυο σας
χωρίς να βοηθήσετε τον εαυτό σας.
Λόγια, λόγια, λόγια, όχι ίσια,
άδεια, φτηνά, παραπανίσια
που δεν είχανε καμιά ουσία
και χάθηκαν σα μια κακοχειρισμένη περιουσία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
