Μ’ αναστατώνεις,
Στην κόλαση με σπρώχνεις
Στα σύννεφα στον ουρανό πετώ,
Για χάρη σου ακροβατώ.
Μ’ αναστατώνεις,
Με τη φλογερή ματιά σου,
Με τα κάλλη σου, τα χάδια σου,
Και την χρυσή καρδιά σου.
Μ’ αναστατώνεις,
Σαν το κερί με λιώνεις,
Με ξεσηκώνεις, με ζαλίζεις,
Στα μάτια σαν με κοιτάζεις.
Μ’ αναστατώνεις,
Με συγκλονίζεις, μ’ ανεβάζεις
Απ’ τα χείλη σου μέλι στάζεις.
Μ’ αναστατώνεις,
Με μαγεύεις, με υπνωτίζεις,
Γλυκά με νανουρίζεις,
Στο μυαλό μου,
Μέρα νύχτα στριφογυρίζεις.
Μ’ αναστατώνεις,
Με σαγηνεύεις, μ’ ανασταίνεις,
Μ’ απογειώνεις, σ’ άγνωστο
Πλανήτη με προσγειώνεις.
Μ’ αναστατώνεις,
Με εμψυχώνεις, με δυναμώνεις,
Με την αγάπη σου την αγνή,
Για πάντα με λυτρώνεις.
Μ’ αναστατώνεις,
Σαν το τσουνάμι με παρασέρνεις,
Τις παλιές μου αναμνήσεις,
Απ’ το μυαλό μου ξεριζώνεις.
Γ.Χ.Τ.
Αλεξανδρούπολη
