Μάσκες παντού

Μάσκες παντού,

πρόσωπα άδεια,

γερμένοι οι ώμοι,

δικά μου… δικά σου

“πόνου” σημάδια.

Μάσκες παντού,

μάτια θλιμμένα,

κανείς δεν ξέρει

τι μου συμβαίνει

εμένα…εσένα.

Μάσκες παντού,

ζωή “αρπαγμένη”

κανείς δε γνωρίζει

εγώ… εσύ,

τι μας περιμένει.

Μάσκες παντού,

λόγια κρυμμένα,

κανείς δεν ρωτάει,

πού πήγε η χαρά

εμένα… εσένα.

Μάσκες παντού,

ολόγυρα θλίψη,

κανένας δεν ψάχνει

εγώ… εσύ

τι του ‘χει λείψει.

Μάσκες παντού,

σβησμένη ελπίδα

κάποιος μας χρωστάει

εμένα… εσένα,

μια ηλιαχτίδα.

Μάσκες παντού,

άνθρωποι μόνοι,

κανείς πια δε ζει,

εγώ… εσύ,

αυτό με θυμώνει.

Μάσκες παντού,

ανάσα με δόση,

ποιος θα νοιαστεί

εμένα… εσένα

να μας “σώσει”.

Μάσκες παντού.

ραγισμένη ψυχή

ποιος άραγε ελπίζει.

εγώ…εσύ

ζωή απ’ την αρχή?!

Στέλλα Μοβ