Μάταιη ζωή. Άδικη ζωή.
Τρέχεις να προλάβεις.
Δουλεύεις να αποκτήσεις
Αγωνίζεσαι να φτιάξεις.
Συναγωνίζεσαι να ξεπεράσεις.
Προσπαθείς και καταβάλεις
όλες σου τις δυνάμεις
και όλο σου το χρόνο.
Σε νοιάζει το τώρα,
το σήμερα, το παρόν.
Δε σκέφτεσαι το αύριο.
Περνάς το παρόν με άγχος,
με κόπο, με ευθύνες.
Την υγεία την αφήνεις
σε δεύτερο πλάνο.
Την ηρεμία την ξεχνάς.
Τρέξιμο, αγωνία, προσπάθεια
να δημιουργήσεις, να φτάσεις
να γίνεις κάποιος.
Και μετά ξαφνικά χτυπά το κακό,
η φθορά της υγείας
και μένεις με ένα γιατί.
Αναπάντητο και άδικο.
Μάταιη ζωή, άδικη ζωή.
Άνθρωπε αδύναμε, άνθρωπε άμυαλε.
Έρχεται μια πυρκαγιά, μια πλημμύρα,
ένας σεισμός, ένας πόλεμος
και όλα μένουν πίσω.
Προέχει η ζωή η δική σου,
η ζωή των ανθρώπων σου.
Μάταιη ζωή, άδικη ζωή.
Άνθρωπε αδύναμε, έρμαιο των καταστάσεων,
έρμαιο λανθασμένων αποφάσεων,
τι αύριο θα σου ξημερώσει;
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
