Μια ρήση έχει λεχθεί, κι είναι σοφή, από τον Σολομώντα,
μια αλήθεια, που όντως είναι πικρή, για όλα τα έμβια όντα.
«Ματαιότης, ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης…»
Μια αλήθεια για τ’ ανθρώπινα, σκληρή στο σύνολό της.
Κι όμως! Αυτή, ας είναι προ οφθαλμών, σε αυτή τη βιωτή,
κι η πλεονεξία των περιττών, σίγουρα, θα γίνει … βαρετή!
Ας αναλογιστούν οι άνθρωποι, πόσο διαρκεί η ζωή,
και ότι, αργά ή γρήγορα, τελειώνει ένα πρωί.
Και, ας σκεφτούν, πως τίποτα, από αυτούς δεν θα μείνει,
ούτε καν και στους απογόνους τους, ό,τι καλό ή κακό έχει γίνει.
Αφού, είναι παραδεκτό, πως και στις δυναστείες,
υπάρχουν περιθώρια, το πολύ, μόνο για δυο τρεις θητείες!
Αν κι έχουν κάποια ένδειξη, πως είναι γερά σκαριά,
η φθορά και το αναπάντεχο θα δείξει, πως δεν πατάνε γερά.
Η ανθρωπότητα έχει στη Γη, ύπαρξη πολλών αιώνων.
Δεν υπάρχει όμως συνέχεια, ανθρώπων κι οικογενειών, άπειρων χρόνων,
Από τον άνθρωπο του Νεάτερνταλ, ως σήμερα, έγιναν μεταλλάξεις
που έφεραν άπειρες αλλαγές, στις ανθρώπινες υπάρξεις.
Πολλοί και άριστοι ζήσανε, μα δεν μπόρεσε κανένας,
ν’ αφήσει απογόνους του, για καιρό, τέκνα άξιας γέννας.
Δεν μπόρεσε καμιά άριστη γενιά, ν’ αφήσει απογόνους,
μες στην αιωνιότητα. Μόνον, κάποιους ολίγους χρόνους.
Στη Βίβλο αναφέρεται ένας, μόνον ο Μαθουσάλας,
που έζησε χρόνια πολλά, μα δεν απέφυγε, του χάρου «τας αγκάλας».
Και αφού η υλική αιωνιότητα, δεν είναι μπορετή,
ο άνθρωπος, ας είναι ολιγαρκής στη ζήση του, που είναι μάλλον μικρή.
Και αφού τα πάντα είναι εφήμερα, για όλους τους ανθρώπους,
ας αρκείται στα απαραίτητα, τα εφικτά, σε οικείους μόνον τόπους!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
