Βρέχει απόψε ο ουρανός,
το φεγγάρι ντράπηκε και κρύφτηκε
γιατί ο κόσμος είναι τόσο φτηνός
που την αγάπη αρνήθηκε.
Έχει καθόλου αισθήματα;
Έμειναν ίχνη ανθρωπιάς;
Ήρθαν δυνατά κύματα
και παρέσυραν τα χρώματα της ομορφιάς.
Πού πήγε η ζεστή παρουσία
στον πόνο και στη λύπη;
Χάθηκε κάθε ουσία
και η αλήθεια εγκαταλείπει.
Μόνος μετράει ο καθένας τις πληγές,
μόνος τις αντιμετωπίζει
κι όλο λέει: θα αλλάξω γραμμές
ώστε τίποτα κακό να μην μ΄ αγγίζει.
Μαζεύει τη σκόρπια του ζωή
και την ξαναβλαστάνει,
σέβεται κάθε του στιγμή
και φροντίζει να την απολαμβάνει.
Σκέφτεται δε γυρνούν πίσω
τα χρόνια τα χαμένα
γι αυτό θα προσπαθήσω
να είναι όλα προσεγμένα.
Εν ανάγκη απ΄ το μηδέν θα ξαναρχίσω
και θα ταξιδέψω για ένα καλύτερο αύριο
πριν την καρδιά διαλύσω
και την καταντήσω ναυάγιο.
Με ασπίδα την αισιοδοξία,
προσκεφάλι την ελπίδα
οδηγό την φιλοκαλία,
θα έχω στον ήλιο μερίδα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
