Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την εξουσία χωρίς μπέσα και χωρίς ειλικρίνεια
Οι παλαιοί πολιτικοί της συντηρητικής παράταξης που ξέρουν καλά την κουλτούρα και τις συνήθειες της Αριστεράς με συμβουλεύουν να εμπιστεύομαι περισσότερο τους κομμουνιστές από τους ευρωκομμουνιστές και τους ανανεωτές, γιατί, σύμφωνα με την πείρα τους, “έχουν μπέσα και δεν παίρνουν τον λόγο τους πίσω, ακόμη κι αν πρόκειται να υπηρετήσουν ένα λάθος”.
Μη νομίζετε ότι οι διαπιστώσεις τους ανατρέχουν στο απώτατο παρελθόν.
Ούτε καν στο απώτερο, αν και θα μπορούσαν να ανατρέξουν στην ομολογία Φλωράκη για το λάθος της παραπομπής του Ανδρέα στο Ειδικό Δικαστήριο το 1989.
Φθάνουν μέχρι τις μέρες μας συγκρίνοντας την πατριωτική στάση του ΚΚΕ με αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ τον Δεκέμβριο του 2008.
Στέκομαι στο ζήτημα της “μπέσας” και της ειλικρίνειας και θυμάμαι τα λόγια τους γιατί θα το βρούμε μπροστά μας.
Μια σειρά από γεγονότα που εξωτερικεύουν την ψυχοσύνθεση της ηγεσίας της Αριστεράς μας δείχνει, δυστυχώς, ότι αυτή σκοπεύει να διεκδικήσει την εξουσία χωρίς ειλικρίνεια.
Μέσα-έξω. Χωρίς να αποκαλύπτει στον λαό τι αληθινά σκέπτεται.
Δύο παραδείγματα:
Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον Κουβέλη και οι διατυπώσεις Τσίπρα για το χρέος.
Η συμπεριφορά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον Κουβέλη αποτελεί τον ορισμό του πουλήματος και της αθέτησης του λόγου.
Πρώτα του απέσπασε μακιαβελικά το “παρών” για τον Πρόεδρο, στίβοντάς τον σαν λεμονόκουπα, και μετά τον πέταξε σαβούρα στη θάλασσα:
Όσα Μνημόνια κι αν ψήφισε ο Φώτης, δεν άξιζε τέτοια εκτέλεση από τον Τσίπρα.
Ο ηγέτης εν τέλει ορίζεται από τον λόγο του.
Το θέμα μου εν προκειμένω δεν είναι ο Κουρελής αλλά η απατεωνιά απέναντι στον κάθε Κουβέλη. Αν σε αυτή την περίπτωση έπραξαν έτσι, τότε σε μια άλλη περίπτωση που πρέπει να τηρηθεί ο λόγος τις
Για να μην καταργήσει ο Τσίτας το Μνημόνιο, θα καλυφθεί πίσω από τον λαό ζητώντας να καταπατηθούν οι δεσμεύσει με δημοψήφισμα, για παράδειγμα;
Η διαπίστωση αυτή ισχύει κατά μείζονα λόγο για τον τρόπο που υποκρίνεται ότι θα διαπραγματευτεί για το χρέος ο Τσίπρας.
Ούτε και σε αυτό αυτό πολιτεύεται ειλικρινώς απέναντι στον λαό με μπέσα.
Παραπλανεί χρησιμοποιώντας συνεχώς τη λέξη «διαγραφή» με άλλη σημασία μέσα και με άλλη σημασία έξω.
Μέσα το πόπολο, όταν ακούει «διαγραφή χρέους», καταλαβαίνει λύτρωση. Έξω όμως;
Στην τελευταία βερσιόν που λέχθηκε στο Διαρκές Συνέδριο του Σαββάτου ακούσαμε για διαγραφή της ονομαστικής αξίας του χρέους “με τεχνική που δεν θα ζημιώνει τους ευρωπαϊκούς λαούς”
Δηλαδή τι; Επιμήκυνση; Αν ναι, γιατί δεν το λέει ειλικρινώς στους πολίτες.
Φοβάμαι ότι τα θεμέλια της ηγεσίας Τσίπρα, αν ο λαός του δώσει την εντολή , είναι σαθρά.
Δεν βασίζονται στην αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Μυρίζουν πολύ σταλινισμό.
Μανώλης Κοττάκης
